این فیلم مجموعهای از «خوبهای قابلقبول» است و چندان چیزی در حد «فوقالعاده» ارائه نمیدهد؛ اما خب، یادتان هست که تایریک ویترز در «Him» هم بازی کرده بود؟ دستکم هیچکس نمیتواند بگوید عنوان فیلم اشتباه انتخاب شده است.
«Reminders of Him» شایستهی تحسین است که همهی این عناصر را بیهیچ شرمندگی و بدون حتی ذرهای طعنه یا خودآگاهی ارائه میکند. این موفقیت تا حد زیادی مدیون بازی فوقالعادهی مونرو و همچنین ویترز است.
با اینکه داستان واقعگرایانه نیست، اما احساسات عمیقی در خود دارد؛ و این همان چیزی است که چنین ملودرامهایی قرار است ارائه دهند. این فیلم جهشی چشمگیر نسبت به «Regretting You» محسوب میشود و اگرچه «Reminders of Him» به اندازهی «It Ends With Us» لحظات ظریف و تأثیرگذار کمتری دارد، اما پیامی منسجمتر و معنادارتر ارائه میکند.
کوچکتر است، آرامتر است و حسِ صداقت و واقعیت دارد. نه صابونگونه است، نه احمقانه و نه شبیه چیزی که از یک رمان عامهپسندِ فرودگاهی بیرون کشیده شده باشد. همین خودش اولین قدم است.
پیمودن مینهای تغییر لحن در داستانهای کولین هوور همیشه کار آسانی نیست. اینکه کاسویل، مونرو و ویترز این مسیر را با مهارت و احساس طی میکنند، نشان میدهد این نوع فیلمها چه میتوانند باشند: عاشقانههایی عمیقاً احساسی و تأثیرگذار که باید آنها را جدی گرفت.
