با الهامهایی بازیگوشانه از اسپیلبرگ، شایامالان و حتی هیچکاک، جو دانته، کارگردان باسابقه، یک فیلم ترسناک کوچک و جمعوجور ساخته است؛ اثری که خشونت آشکاری ندارد، اما با این حال بهطرز قابلتوجهی ترسناک است.
دانته صحنههای ابتدایی را بهخوبی اجرا میکند؛ او ترسی سنگین و ناخوشایند ایجاد میکند، بدون اینکه فیلم را به سمت خشونت یا پلیدی آشکار ببرد. اما جایی در ادامه مسیر، این تنش کمکم از بین میرود.
مانند آثار کلاسیک قبلی دانته، «گرملینها» و «حومهها»، «سوراخ» نیز عناصر خیالانگیز، ترسناک و روزمره را با هم ترکیب میکند؛ اما در اینجا بخش خیالانگیز آن چندان شگفتانگیز نیست، بخش ترسناک آن واقعاً ترسی ایجاد نمیکند و بخش روزمرهاش بیش از حد معمولی و بیرمق است. همه عناصر لازم در فیلم وجود دارند، اما در نهایت به اثری منسجم و رضایتبخش تبدیل نمیشوند.
