بهراحتی میتوان تصور کرد که «کارولینا کارولین» هم میتوانست به اثری صرفاً ادای دین به کلیشههای فیلمهای جناییِ فرار و تعقیب تبدیل شود؛ فیلمی پرزرقوبرق و خوشاستایل، اما تهی از هرگونه عمق و معنا. از این دست آثار را بارها و بارها دیدهایم. اما رهمایر بیش از هر چیز به فردیت شخصیتها و اصالت نگاهش اهمیت میدهد و از حس شوخطبعی ظریفی نیز برخوردار است. او بازی میان شخصیتها را به زور به مخاطب تحمیل ن...
