لوری به ویژه در عناصر روایت و شخصیتپردازی در صحنههای تمرین و بازی مهارت بالایی دارد و از آنها به خوبی برای پیشبرد داستان و ایجاد کشش لازم برای رسیدن به نتیجهگیری که در داستانهای ورزشی با مضمون قهرمانپروری به دنبالش هستیم، استفاده میکند.
در اصل، فیلمی است که مثل یه نقاشی ساده و احساساتی است و پر از نصیحت و پند درباره فوتبال و زندگی است. با این حال، همین فیلم ساده و احساساتی، به طرز قابلقبولی اثرگذار هم هست.
حدود یک ساعت از فیلم، کارگردان فقط سرسری به کلیشهها میپردازد: تمرینهای فوتبال، چند بازی، و ... با این حال، فیلم قابل قبولی است، مخصوصاً چون مسترسون با کمترین دیالوگ شخصیت یک «دختر غرب تگزاسی» را به خوبی نشان میدهد.
