بازیِ گیرای سانز در نقش اصلی به فیلم قوت میبخشد؛ ترسی که با شدتگرفتن اتفاقها در او میبینیم، خیلی واقعی به نظر میرسد.
ناتالی، یک مشاور املاک که هشت ماهه باردار است و هنوز با غم از دست دادن نامزدش دست و پنجه نرم میکند، برای شروعی دوباره، تصمیم میگیرد یک عمارت قدیمی و متروکه را بفروشد. او یک بازدید عمومی ترتیب میدهد، اما این روز کاری به زودی به یک کابوس برای بقا تبدیل میشود. با از کار افتادن ماشینش و قطع شدن خطوط تلفن، ناتالی در این خانه وسیع و وهمآور به دام میافتد، در حالی که درد زایمان زودرس نیز به سراغش میآید. او تنها نیست؛ یک «مشتری» مرموز و شوم او را شکار میکند و به نظر میرسد خود خانه نیز ارادهای شیطانی برای نگه داشتن او و فرزندش دارد. ناتالی باید با تمام توانش برای نجات جان خود و کودکش بجنگد، در حالی که دیوارهای خانه به او نزدیکتر میشوند.
بازیِ گیرای سانز در نقش اصلی به فیلم قوت میبخشد؛ ترسی که با شدتگرفتن اتفاقها در او میبینیم، خیلی واقعی به نظر میرسد.
«پوش» مثل جوکی طولانی است که منتظری شوخیِ آخرش بگیرد، اما نمیگیرد. بدتر از آن، انگار بابت نگرفتنش احساس حماقت میکنی، با اینکه از همان اول هم زمینهچینیاش چندان روشن نبوده.
با اینکه از نظر بصری فیلم همیشه حسابشده است—از فیلمبرداری عالی گرفته تا استفادهی دلهرهآور از سایه و نور—شخصیتها و داستانش انسجام ندارند. تنش در نیمهی اول به شکلی امیدوارکننده بالا میگیرد، اما وقتی داستان به اوج میرسد، صحنههای اکشنِ آشفته و انگیزههای سطحی شخصیتها از دلهره میکاهند و هر فرصتی برای اظهار نظر هم هدر میرود.