آن یکی مادر (Other Mommy 2026)

• ± ریتم

فیلم مثل جمله‌ای بی‌پایان پیش می‌رود، بی‌آنکه نقطه یا نقطه‌ویرگولی در کار باشد. اتفاق‌ها یکی‌یکی و با تدوینی تند از راه می‌رسند و فقط نشانه‌های کوچکی از داستان و شخصیت‌پردازی می‌بینیم؛ فیلم هم زحمت نمی‌کشد روی صحنه‌های مفصل مکث کند یا پیشینه‌ی شخصیت‌ها را توضیح بدهد. این شیوه گاهی هیجان‌انگیز است، چون ما را از مقدمه‌چینی‌های نخ‌نمایی که از خیلی از فیلم‌های ترسناک انتظار داریم، بی‌نیاز می‌کند و ضرباهنگ داستان و مسیر تحول شخصیت‌ها را تندتر پیش می‌برد؛ چیزهایی که وگرنه ممکن بود کلیشه‌ای و از سر رفع تکلیف به نظر برسند.

• + بازیگری
• − فیلمنامه

«Other Mommy» فیلم ترسناکی است که هیچ‌وقت نمی‌فهمد خودش چه جور فیلمی است. جسیکا چستین در نقش اصلی عالی است و چند صحنه‌ی ترس ناگهانی هم خوب از کار درآمده‌اند؛ هرچند تعدادشان اصلاً به ۵۰تایی که راب ساویج، کارگردان فیلم، در تور تبلیغاتی وعده داده بود نمی‌رسد. اما فیلم آن‌قدر حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد که از نظر درام بتواند تماشاگر را راضی کند.

اگر شما مازوخیست‌ها تا آخر فیلم دوام بیاورید، بعد از بیرون آمدن به‌وضوح احساس می‌کنید خنگ‌تر شده‌اید. ممکن است بروید توی درِ شیشه‌ای کشویی، یا بخواهید با کارت لباس‌شویی‌تان پول خریدهای سوپرمارکت را بدهید. ۵ × ۲ = ۷.

تماشاگرهای کم‌سن‌وسالی که یواشکی فیلم را می‌بینند یا آن را در مهمانی شب‌مانی تماشا می‌کنند، شاید چند باری از جا بپرند؛ اما کسانی که حسابی فیلم ترسناک دیده‌اند، به این زودی‌ها «Other Mommy» را به دلشان راه نمی‌دهند.

• − کارگردانی

نسخه‌ای سردتر و کم‌سروصداتر از Other Mommy می‌توانست واقعاً زیر پوست‌مان بخزد، اما Savage آن‌قدر درگیر این است که از ترس سکته‌مان بدهد که دیگر برایش مهم نیست کابوس هم به جانمان بیندازد.

• + ریتم

با اینکه فیلم راب ساویج چندان اعتنایی به منطق ندارد، شتاب بی‌مهارش مثل ترن‌هوایی و حال‌وهوای وهم‌آلودِ خانه‌ای جن‌زده، آن را به تریلری مناسب برای سینما رفتن با دوستان در شب جمعه تبدیل می‌کند.

• − محتوا و پیام فیلم

مهم‌ترین چیزی که نمی‌گذارد «Other Mommy» حتی بهتر از این شما را بترساند، نگاهش به موضوع است؛ نگاهی که از ترس‌های ازپیش‌طراحی‌شده‌ی فیلم فراتر می‌رود.

• − جلوه‌های بصری

چیزی که با یک تریلر پرتنش و وهم‌آلود شروع می‌شود، کم‌کم به نبردی هرچه مضحک‌تر با هیولایی عجیب‌وغریب و ساخته‌ی جلوه‌های ویژه تبدیل می‌شود؛ هیولایی که هرچه فیلم جلوتر می‌رود، کمتر ترسناک به نظر می‌رسد.

حاصل کار یکی از بی‌رمق‌ترین و بی‌اثرترین فیلم‌هایی است که امسال روی پرده رفته؛ از هر نظر به خطا می‌رود، به‌خصوص در لحنش.

بعد از یک صحنه‌ی آغازین که انصافاً عالی است ــ و تریلرها هم کاملاً لوَش داده‌اند ــ «Other Mommy» جذابیتش را از دست می‌دهد.