نقدهای سریال فقط قتل های داخل ساختمان

• ± بازیگری
• ± فیلمنامه

همه‌ی این بازیگران باتجربه لحظه‌هایی لذت‌بخش خلق می‌کنند و خط‌های داستانی مختلف هم با مهارت و پرداخت خوبی پیش می‌روند. اما «Only Murders» در نهایت به چیزی فراتر از اثری معمولی تبدیل نمی‌شود. بخشی از مشکل، زمانی است که سریال به جنبه‌ی احساساتی‌اش اختصاص می‌دهد... این بخش از داستان کمی از سرزندگی کمدی‌ای کم‌ادعا اما دلنشین می‌کاهد و به بازی مارتین هم کمکی نمی‌کند؛ بازی‌اش کمی گرفته و سرد است. گومز هم معذب به نظر می‌رسد و گاهی انگار وحشت‌زده است.

• + بازیگری
• + محتوا و پیام فیلم

«Only Murders in the Building» خوب از کار درمی‌آید، چون با آغوش باز از این جزئیات افسون‌کننده استقبال می‌کند؛ اما مهم‌تر از آن، سازندگانش می‌دانند چه چیزی می‌تواند یک اثر هنری را به اثری کلاسیک تبدیل کند: پیوندِ کهنه و نو. ... هر سریالی می‌تواند یک معمای جناییِ قابل‌قبول سرهم کند، اما پرداختن به تنهایی به‌عنوان معمایی همگانی، ایده‌ای گیراتر است که به هارمونی سه‌نفره‌ی حاصل از بازی‌های مشترک گومز، مارتین و شورت غنا می‌بخشد.

• + بازیگری
• + فیلمنامه

بیشتر خنده‌های ریز و غافلگیری دارد تا قهقهه‌های بلندِ کمدی‌های لوده‌وار، و فقط به‌اندازه‌ی «Manhattan Murder Mystery» وودی آلن حال‌وهوای تهدیدآمیزِ ملودراماتیک دارد. اما این سه نفر خوب با هم جور درمی‌آیند و همه‌چیزهایی که «Only Murders in the Building» با لحنی ملایم دست می‌اندازد ــ زندگی در نیویورک، نیویورکی‌ها، «روابط» امروزی، پادکسترها، طرفداران دوآتشه‌ی پادکست، سلبریتی‌های ازخودراضی و مدعیانِ سلبریتی‌بودن که از آن‌ها هم ازخودراضی‌ترند ــ خنده‌دار است، چون دهه‌هاست به هرکدام‌شان خندیده‌ایم.

برای سریالی درباره‌ی وسواس، عجیب است که Only Murders in the Building چندان نمی‌تواند توجه آدم را نگه دارد. مثل پادکست‌های جنایی واقعی‌ای که الهام‌بخش آن بوده‌اند، انگار خود سریال هم در طول مسیر دارد کم‌کم راهش را پیدا می‌کند. این‌که با سریال همراه شوید یا نه، به علاقه‌تان به بازیگرانش بستگی دارد و به این‌که حاضرید چقدر وقت برای سفری آرام و تا حدی رضایت‌بخش بگذارید.

در مجموع خوب از کار درمی‌آید، اما نه بی‌دردسر. هنوز می‌شود جاهایی را حس کرد که «Only Murders» در ایده بهتر از اجراست؛ جاهایی که می‌جهد و بعد با کمی تلوتلو خوردن فرود می‌آید. اما ایرادهایش چیزی از جذابیتش کم نمی‌کنند. برای سریالی که انگار از دل این پرسش زاده شده که «مگر باحال نمی‌شود؟»، جواب روشن است: «چرا، می‌شود.»

• + محتوا و پیام فیلم
• + شخصیت‌پردازی
• + فیلمنامه

سریال با قرار دادن روال جاافتاده‌ی مارتین و شورت در برابر انتخاب غیرمنتظره‌ی سلنا گومز، از هجوی سرراست بر پادکست‌های جنایی واقعی و شنونده‌های پروپاقرص‌شان کم‌کم به نگاهی بامزه و دوست‌داشتنی به شکاف نسلی تبدیل می‌شود. ... روند تحقیقات رضایت‌بخش است، اما پاداش واقعی این است که ببینیم تحقیقات چطور شخصیت‌ها را وادار می‌کند خودشان را نشان بدهند و پیوندی پیش‌بینی‌نشده میانشان شکل بگیرد.

سریال Only Murders in the Building بیش از هر چیز کنجکاوی‌تان را برمی‌انگیزد: درباره‌ی همسایه‌هایتان، چیزهایی که این روزها در فرهنگ عامه سر زبان‌هاست (از پادکست گرفته تا تازه‌ترین سریال معماییِ جنایی)، یا اینکه چرا ممکن است کسی دیگران را از خودش دور نگه دارد. اگر کشف رازهای شخصی برایتان به‌اندازه‌ی حل یک پرونده‌ی جنایی هیجان‌انگیز است، این سریال حتی می‌تواند وسواس تلویزیونی بعدی‌تان شود.

• − فیلمنامه
• ± بازیگری
• + ریتم

مایه تأسف است که گاهی متن دست‌وپایشان را می‌بندد و وادارشان می‌کند همان رفتارها و لحظه‌های آشنای شخصیت‌ها را تکرار کنند؛ آن‌ها توانایی خیلی بیشتری دارند. بااین‌حال، گاهی از این محدودیت‌ها فراتر می‌روند و خنده‌هایی واقعی می‌سازند که از خودِ شخصیت‌ها درمی‌آیند. هر قسمتِ «Only Murders in the Building» هم آن‌قدر طنز غیرمنتظره دارد که سریال روان پیش برود.

• − فیلمنامه
• + بازیگری
• + شخصیت‌پردازی

«Only Murders» از پیچش‌های داستانی متعددش ــ که البته تا حد زیادی قابل‌پیش‌بینی‌اند ــ لذت می‌برد، اما هماهنگی میان سه بازیگر اصلی‌اش حتی بیشتر به دل می‌نشیند. در نهایت، پیچیدگی شخصیت‌ها و فضای سریال است که غرق‌شدن در آن را این‌قدر لذت‌بخش می‌کند و باعث می‌شود تماشای چند قسمت پشت‌سرهمش، حتی وقتی از قبل قصدش را ندارید، خیلی راحت باشد.

«فقط قتل‌های داخل ساختمان» سریالی سبک و تفننی است. هر قسمت فقط حدود ۳۰ دقیقه طول می‌کشد و بیشتر زمانش صرف صحنه‌هایی می‌شود که مارتین و شورت در آن‌ها با هم کل‌کل می‌کنند و به شوخی‌های هم جواب می‌دهند. اما مثل یک شیرینی خوشمزه حسابی می‌چسبد و پر از حضورهای افتخاریِ شیرین است.