این سریال به شکلی هوشمندانه، تمایل جیک جیلنهال به بازی در نقش شخصیتهای وسواسی و دوستنداشتنی را به سلاحی برای به چالش کشیدن مخاطب تبدیل میکند تا اصل «بیگناهی تا زمان اثبات جرم» را به یاد بیاورد. این یک ترفند جذاب است؛ هر بار که شخصیت اصلی با دروغها و تصمیمات احمقانهاش شما را از خود بیزار میکند، یک لحظه احساسی یا یک حمله پانیک واقعگرایانه شما را به یاد میآورد که او این جنایت را مرتکب نشده ا...