شیرین (۱۳۸۷): به کارگردانی عباس کیارستمی؛ یک اثر تجربی، شاعرانه و بسیار متفاوت که فراتر از مرزهای روایت سنتی سینما حرکت میکند. این فیلم نه یک داستان خطی، بلکه یک «تصویر از نگاه» است؛ اثری که در آن کلام جایی ندارد و تنها با تکیه بر قدرت نگاه و سکوت، به تماشای مفهوم «زنانه بودن» و «ایثار» میپردازد. کیارستمی در این اثر، با ترکیب هنر بازیگری و قدرت تصویر، میان افسانهی کهن «خسرو و شیرین» و واقعیت معاصر زنان ایرانی پلی برقرار میکند. خلاصه و تحلیل اثر: فیلم «شیرین» تجربهای است که در آن ۱۱۳ بازیگر زن (از جمله بازیگران حرفهای سینمای ایران و ستاره فرانسوی ژولیت بینوش) مستقیماً در برابر دوربین قرار میگیرند. برخلاف فیلمهای معمول که بر دیالوگ و حرکت تکیه دارند، در اینجا تنها «نگاه» است که روایت را پیش میبرد. در حالی که تصاویرِ بخشهایی از داستان عاشقانه و تراژیک «خسرو و شیرین» (منظومهی نظامی گنجوی) بر پرده نمایش داده میشود، دوربین بر چهرهی زنان تمرکز میکند که در سالن سینما نشستهاند. آنها در سکوت، داستان را تماشا میکنند و واکنشهایشان — از تأثر و همدلی گرفته تا تامل و اندوه — تنها زبان ارتباط آنها با مخاطب است. حضور مردان در این فیلم به حاشیه رانده شده است؛ آنها تنها به عنوان تماشاگرانی در پسزمینه دیده میشوند تا تمرکز مطلق بر دنیای درونی و نگاه زنان باقی بماند.