-
با پایان جشنواره جهانی فیلم فجر، موجی از انتقادات در میان فعالان سینمای ایران به راه افتاده است؛ بسیاری معتقدند این جشنواره هنوز فاصله زیادی با جشنوارههای درجهیک جهان مانند کن و ونیز دارد و نتوانسته است استانداردهای بینالمللی را محقق کند.
یکی از عجیبترین اتفاقات این دوره، عدم حضور نوری بیلگه جیلان، رئیس هیأت داوران، در مراسم اختتامیه بود. طبق خبرهای منتشر شده، وی درخواست مبلغ قابل توجهی برای حضور در مراسم داشته است. این مسئله سوالاتی جدی در مورد نحوه برنامهریزی و قراردادهای جشنواره ایجاد کرده است: آیا دستمزد پرداخت شده تنها بابت عنوان ریاست داوران بوده یا باید فعالیتهای دیگری نیز شامل آن میشد؟
برخی منتقدان معتقدند سازمان سینمایی و بخش بینالملل، به ریاست رائد فریدزاده، میتوانستند قرارداد دقیق و عزتمندی با این کارگردان برنده نخل طلای کن منعقد کنند تا حضور وی شامل کارگاه، نشست خبری و دیگر برنامهها نیز باشد. اکنون پرسش این است که آیا هدف فقط نمایش عنوان ریاست داوران و دریافت هزینه بالا بوده است؟
تحلیلگران سینما معتقدند، زمانی که جشنواره از ابتدای برگزاری خود را راهی برای «خروج از انزوا» معرفی میکند، اما اقدامات عملی آن با این شعار همخوانی ندارد، نتیجه آن تنها انتقاد و ناکارآمدی خواهد بود.
با این حال، هنوز امید به بهبود سیاستها و اصلاح روندهای برگزاری جشنواره در سالهای آینده وجود دارد، به شرط آنکه تغییرات واقعی و عزتمندانه در دستور کار قرار گیرد.
منبع: تسنیم
