«Ponies» با بازی امیلیا کلارک و هیلی لو ریچاردسون؛ چرا این سریال شایسته توجه امی است؟

در دنیای تلویزیون، جاسوس‌های زن معمولاً باید هم‌زمان باهوش، زیرک، چندلایه و یک قدم جلوتر از همه باشند؛ آن هم درحالی‌که اغلب از آن‌ها انتظار می‌رود این بازی خطرناک را با ظاهری آراسته و روی پاشنه‌های بلند پیش ببرند. با وجود این ظرفیت نمایشی، آکادمی تلویزیون همیشه در توجه به چنین شخصیت‌هایی چندان سخاوتمند نبوده است. از باربارا بین در «Mission: Impossible» تا کلر دینز در «Homeland» و جودی کومر در «Killing Eve»، تنها معدود نمونه‌هایی بوده‌اند که توانسته‌اند در این مسیر بدرخشند.

حالا سریال «Ponies» از پلتفرم Peacock آمده تا بار دیگر این الگو را به چالش بکشد. این مجموعه که در فضای دهه ۱۹۷۰ و در دل مسکوِ دوران جنگ سرد می‌گذرد، دو زن آمریکایی به نام‌های بیئاتریس «بی» گرانت با بازی امیلیا کلارک و توایلا هاسبک با بازی هیلی لو ریچاردسون را در مرکز داستان قرار می‌دهد؛ زنانی که به‌ظاهر «افرادی بی‌اهمیت» و دور از هرگونه سوءظن به نظر می‌رسند، اما دقیقاً همین ویژگی آن‌ها را به مهره‌هایی مناسب برای یک مأموریت جاسوسی خطرناک تبدیل می‌کند.

این دو زن، که هر دو در جایگاه بیوه‌هایی جوان معرفی می‌شوند، به مرور با آموزش‌های ابتدایی جاسوسی، مهارت در تغییر لهجه و کمی جسارت، وارد بازی پیچیده‌ای می‌شوند که در آن پای اطلاعات محرمانه، جعل آثار هنری، روابط عاشقانه و حتی نجات جان آدم‌ها در میان است. ترکیب شوخ‌طبعی، تعلیق و لحظات احساسی باعث شده «Ponies» در مرز میان کمدی و درام حرکت کند؛ مرزی که به‌نظر می‌رسد با دقت و هوشمندی طراحی شده است.

با این حال، آنچه «Ponies» را از یک سریال سبک و صرفاً سرگرم‌کننده فراتر می‌برد، بازی بازیگران و کیفیت دراماتیک شخصیت‌هاست. حضور پاتریک فابیان در نقشی کوتاه اما بامزه، نیکلاس پودانی و ویک مایکلیس در نقش‌های مکمل، آدریان لستر، لیلی والترز و پترو نینوفسکی، به جهان داستانی سریال عمق بیشتری داده‌اند. اما یکی از تأثیرگذارترین اجراها متعلق به هریت والتر در نقش مانیا کپلان است؛ زنی روس‌تبار و بازمانده هولوکاست که رابطه‌اش با نوه‌اش، بی، یکی از عاطفی‌ترین لایه‌های سریال را شکل می‌دهد.

منتقدان معتقدند تصمیم Peacock برای ثبت این سریال در شاخه کمدی، خود یک عملیات مخفی دیگر است؛ چرا که «Ponies» از نظر لحن، بیش از آنکه یک کمدی خالص باشد، یک «درام-کمدی» هوشمندانه است که همزمان هم می‌خنداند و هم جدی گرفته می‌شود. همین ترکیب شاید برگ برنده سریال در فصل جوایز باشد؛ به‌ویژه اگر آکادمی تلویزیون این بار آماده باشد تا به جاسوس‌های زن، بیش از گذشته توجه نشان دهد.