-
شصت و پنج سال از آن شب تاریخی میگذرد که «بنهور» با ۱۱ اسکار رکورد زد، اما امسال فیلمی پا به میدان گذاشته که حتی از آن هم فراتر رفته است. «گناهکاران» ساخته رایان کوگلر با ۱۴ نامزدی، نه فقط رکورد «تایتانیک» و «لا لا لند» را پشت سر گذاشته، که تمام فرمولهای آشنا در آکادمی علوم و هنرهای سینما را به چالش کشیده است. اما در سوی دیگر، «نبردی پشت نبرد» پل توماس اندرسن با یک کارزار فتحجویانه در فصل جوایز، پرچم دیگری برافراشته است.
امسال، اسکار در آستانه یکی از غیرقابلپیشبینیترین شبهای عمرش قرار دارد. جایی که دیگر خبری از آن قطعیتهای همیشگی نیست؛ مگر در معدود رشتههایی مانند بهترین جلوههای ویژه بصری که تاج بر سر «آواتار: آتش و خاکستر» خواهد ماند، یا بهترین ترانه و پویانمایی که به نظر میرسد «شکارچیان اهریمن کی-پاپ» قاطعانه بر آنها مسلط است.
همه نشانهها از دوئلی تنگاتنگ میان دو غول فصل حکایت دارد. «نبرد پشت نبرد» با درو کردن جوایز اصلی تهیهکنندگان، کارگردانان، بفتا و انتخاب منتقدان، شبیه یک پیشتاز کلاسیک به نظر میرسد. فیلمی با مضمون انقلابی مبهم و امن که در ژانری به مراتب خوشآتیهتر از رقیبش حرکت میکند (تاریخ اسکار فقط یک برنده فیلم ترسناک را به خاطر دارد: «سکوت برهها»).
اما «گناهکاران» تنها یک مدعی ساده نیست. این فیلم با ۱۴ نامزدی، یک پدیده تاریخی است. پیروزی غافلگیرکننده در جوایز انجمن بازیگران آن را به قصه سیندرلایی این فصل تبدیل کرده، و جنجال نژادی مراسم بفتا - جایی که دلروی لیندو و مایکل بی. جردن روی صحنه ناخواسته هدف یک ناسزای نژادی از سوی تماشاگر قرار گرفتند - بر جذابیت رسانهای آن افزوده است. گزارشها از داخل آکادمی میگویند بسیاری از رأیدهندگان شخصاً به «گناهکاران» دل بستهاند، هرچند پیروزی نهایی را از آن رقیب میدانند. معمای شیر یا خط اینجاست: ۲۰ درصد از رأیدهندگان خارج از آمریکا که احتمالاً جذب بینش جهانی «نبرد پشت نبرد» شدهاند، در برابر رأیدهندگان داخلی که در جوایز انجمن بازیگران آمریکا با انتخاب فیلمی درباره مسائل سیاهپوستان، تمایل خود به آثار مردمپسندتر را نشان دادند.
پل توماس اندرسن ۱۱ بار نامزد اسکار شده و هرگز نبرده است. رایان کوگلر میتواند اولین کارگردان سیاهپوست تاریخ شود که این جایزه را تصاحب میکند. پیروزی اندرسن در انجمن کارگردانان آمریکا ـ که تقریباً همیشه برنده اسکار را بهدرستی پیشبینی کرده ـ او را در جایگاه برتر قرار میدهد. اما اینجا هم همه چیز تمام شده نیست؛ طبق معمول، احتمال چرخش ناگهانی آکادمی به سمت کوگلر، خصوصاً با موج حمایتی رسانهها از او، واقعا محتمل است.
و اگر جاش سافدی برای «مارتی معظم» پیروز شود ـ که فوقالعاده بعید است ـ شاهد یکی از جنجالیترین لحظات تاریخ اسکار خواهیم بود؛ آن هم در سایه اتهامات تازهای که گریبانگیر او شده است.
بهترین بازیگر نقش اول مرد؛ نبرد سن و تجربه
مایکل بی. جردن ۳۹ ساله با پیروزی در جوایز بازیگران، خود را به گزینه اول این رشته تبدیل کرده است. تیموتی شالامی ۳۰ ساله، با وجود بازی درخشان در «مارتی معظم»، پس از شکست در بفتا و جنجالهای رسانهای اخیرش (از جمله اظهارنظر درباره این که کسی به باله و اپرا اهمیت نمیدهد)، کمی از شانساش کاسته شده است. آکادمی معمولاً برای تقدیر از بازیگران مرد جوان عجله ندارد. در این میان، ایثن هاک ۵۵ ساله با بازی در «ماه محزون» شایستهترین نامزد این رشته است، هرچند شانسش برای پیروزی بسیار اندک به نظر میرسد.
اگر جسی باکلی برای «همنت» جایزه نگیرد، باید آن را یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ اسکار نامید. او تمام جوایز مهم فصل را از آن خود کرده است. رز بیرن با بازی در «اگر پا داشتم لگد میزدم» تنها رقیب اوست، اما در برابر این موج غیرقابل توقف، حرفی برای گفتن ندارد.
ایمی مدیگان ۷۵ ساله با بازی در فیلم ترسناک «سلاحها» میتواند پس از ۵۷ سال، نام یک فیلم ترسناک را در این رشته احیا کند (آخرین بار روث گوردون برای «بچه رزماری» سال ۱۹۶۸ برنده شد). اما تیانا تیلور از «نبرد پشت نبرد» با گلدن گلوبی که در جیب دارد، رقیب سرسختی است. و در این میان وونمی موساکو ۳۹ ساله برای بازی در «گناهکاران» قرار دارد؛ اولین زن بریتانیایی سیاهپوستی که بفتا را در این رشته برد و لحظه وایرال پشت صحنهاش در همان مراسم، به روایتی جذاب برای رأیدهندگان تبدیل شده است.
شان پن ۶۵ ساله با آن بازی پرتکلف و «که مدام لبش را گاز میگیرد» در «نبرد پشت نبرد»، یک مدعی کلاسیک اسکار است. اما وجود بنیسیو دل تورو به عنوان همبازیاش در همین فیلم، میتواند آرا را بین این دو تقسیم کند و راه را برای دلروی لیندوی ۷۳ ساله از «گناهکاران» باز کند. اما شاید همه چیز برای استلان اسکاشگورد ۷۴ ساله مهیا باشد؛ او با بازی در «ارزش احساسی» و به لطف قانون جدید آکادمی مبنی بر تماشای تمام فیلمهای یک رشته توسط رأیدهندگان، میتواند با تأثیری که از آخرین فیلمی که دیده (یعنی همان «ارزش احساسی») برنده شود.
مایکل بی جوردن در فیلم گناهکاران
شب اسکار ۲۰۲۶، شب شیر یا خطهای بزرگ است. شب انتخاب بین یک فیلم رکوردشکن با خونآشامهای سیاهپوست و یک حماسه انقلابی خوشساخت. بین تقدیر از یک استعداد جوان سیاهپوست یا جبران ۱۱ بار نادیدهگرفتن یک کارگردان کهنهکار. آکادمی هر تصمیمی بگیرد، یک چیز قطعی است: بامداد دوشنبه، نفس همه در سینماهای خالی و خانههای پر از جمعیت، در سینه حبس خواهد شد.
منبع: خبر فوری
جشنواره اسکار