-
پس از مدتها انتظار و گمانهزنی، سریال جدید استودیوی مارول با نام «واندر من» (Wonder Man) سرانجام آماده پخش در دیزنی پلاس شد. بر اساس نقدهای اولیهای که امروز، ۲۳ ژانویه ۲۰۲۶ منتشر شده است، به نظر میرسد مارول با این اثر توانسته یکی از متفاوتترین و هوشمندانهترین تولیدات تلویزیونی خود را در سالهای اخیر ارائه دهد. این سریال که تحت برند «مارول اسپاتلایت» (Marvel Spotlight) منتشر میشود، از فرمولهای رایج ابرقهرمانی فاصله گرفته و به جای نجات دنیا، بر نجات یک شغل تمرکز دارد.
قسمت اول سریال که توسط دستین دنیل کرتون (کارگردان شانگچی) کارگردانی شده، ما را با سایمون ویلیامز (با بازی یحیی عبدالمتین دوم) آشنا میکند؛ بازیگری که در تلاش است تا جایگاه خود را در هالیوود پیدا کند. اما هالیوودی که او در آن زندگی میکند، هالیوود معمولی نیست؛ بلکه نسخهای از لسآنجلس در دنیای سینمایی مارول (MCU) است که در آن ابرقهرمانان واقعی وجود دارند. نکته کلیدی داستان این است که سایمون برای بازی در نقش اصلی یک سریال جدید به نام «واندر من» تست میدهد، در حالی که خودش مخفیانه دارای قدرتهای فراانسانی است. این رویکرد "متا" (Meta) و خودارجاعی، لایهای از طنز تلخ و نقد صنعت سرگرمی را به سریال اضافه کرده است که منتقدان آن را با آثاری مثل بری (Barry) یا آتلانتا مقایسه کردهاند.
یکی از نقاط قوت اصلی که در نقدها به آن اشاره شده، شیمی بینظیر میان یحیی عبدالمتین دوم و بن کینگزلی است. کینگزلی بار دیگر در نقش «ترور اسلتری» بازگشته است؛ بازیگر شکستخورده و معتادی که پیشتر در مرد آهنی ۳ و شانگچی او را دیده بودیم. در اینجا، ترور به نوعی نقش مرشد و همکار سایمون را بازی میکند و رابطه این دو نفر، قلب تپنده سریال را تشکیل میدهد. منتقدان وبسایتهایی مانند IGN و Collider از بازی کینگزلی به عنوان یکی از بهترین اجراهای کمدی سال یاد کردهاند.
مارول با انتشار تمام قسمتهای این سریال به صورت یکجا در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۶، استراتژی مشابه سریال اکو (Echo) را در پیش گرفته است. این تصمیم نشان میدهد که دیزنی قصد دارد مخاطبان را به تماشای پشتسرهم (Binge-watch) تشویق کند. اگرچه برخی نگران بودند که این روش پخش نشاندهنده عدم اعتماد استودیو به کیفیت اثر باشد، اما امتیازات اولیه (از جمله امتیاز ۹۶٪ در راتن تومیتوز) خلاف این را ثابت میکند. «واندر من» نه تنها یک پارودی سرگرمکننده از پشت صحنه فیلمسازی است، بلکه با مطرح کردن قوانین دنیای خیالی مارول (مانند ممنوعیت بازیگری برای افراد دارای قدرت)، چالشهای هویت و شهرت را به زیبایی به تصویر میکشد.
