-
درگذشت عنایتالله بخشی، بازیگر باسابقه سینما، تئاتر و تلویزیون، جامعه هنری ایران را در اندوهی عمیق فرو برد. او که امروز چشم از جهان فروبست، از جمله هنرمندانی بود که حضورش در قاب تلویزیون، برای چند نسل از مخاطبان، بخشی جدانشدنی از خاطرات جمعی به شمار میرفت.
عنایتالله بخشی در طول دههها فعالیت هنری، تنها یک بازیگر نبود؛ بلکه چهرهای تأثیرگذار و ریشهدار در روایتهای تاریخی، مذهبی و اجتماعی محسوب میشد. بازیهای او همواره با وقار، صلابت و درکی عمیق از شخصیت همراه بود و همین ویژگیها، نقشهایش را ماندگار کرده است.
بخشی در دهه ۶۰ با حضور در مجموعه تاریخی سربداران به شهرتی گسترده دست یافت. او در این سریال، با ایفای نقشی مقتدر و باورپذیر، توانایی خود را در نمایش پیچیدگیهای شخصیتهای تاریخی بهخوبی نشان داد.
پس از آن، در مجموعه بوعلی سینا به کارگردانی کیهان رهگذر، در کنار بازیگرانی چون امین تارخ و حسن محب اهری، حضوری درخشان داشت و در بازآفرینی بخشی از تاریخ و فرهنگ ایران نقشآفرینی کرد.
برای بسیاری از مخاطبان، نام عنایتالله بخشی بیش از هر چیز با سریال ماندگار امام علی(ع) گره خورده است. او در این مجموعه، با ایفای نقش عبدالله بن وهب راسبی، تصویری پیچیده و چندلایه از یک شخصیت تاریخی ارائه داد.
کنترل بیان، نگاه نافذ و حضور سنگین مقابل دوربین، باعث شد این نقش حتی پس از سالها و در بازپخشهای مکرر نیز همچنان مورد توجه مخاطبان قرار گیرد.
بخشی در سریال پهلوانان نمیمیرند، در فضایی میان تاریخ و درام اجتماعی، چهرهای متفاوت از خود نشان داد. این مجموعه با محوریت اخلاقمداری و پهلوانی، در دهه ۷۰ جایگاه ویژهای در میان مخاطبان پیدا کرد.
او همچنین در سریال ولایت عشق، با ایفای نقش عیسی جلودی، بار دیگر توانایی خود را در نقشهای رسمی و پرصلابت به نمایش گذاشت و حضوری اثرگذار در روایت مذهبی ـ تاریخی این مجموعه داشت.
در سالهای بعد، عنایتالله بخشی با حضور در آثاری چون تبریز در مه در نقش پیرقلیخان قاجار و همچنین مجموعههای اجتماعی و خانوادگی، ارتباط خود را با تلویزیون حفظ کرد.
او همواره بهعنوان بازیگری منضبط، متعهد و حرفهای شناخته میشد؛ هنرمندی که چه در نقشهای منفی، چه در شخصیتهای خاکستری و مثبت، توان خلق تیپهای ماندگار را داشت.
صدای نافذ، بیان قدرتمند، تسلط بر متن و درک دقیق از موقعیتهای تاریخی و اجتماعی، از مهمترین ویژگیهای بازی عنایتالله بخشی بود. پیشینه جدی او در تئاتر و آشنایی با شیوههای کلاسیک روایت، به نقشآفرینیهایش عمق و وزن ویژهای میبخشید.
حضور او اغلب با اقتدار، وقار و گاه تلخی همراه بود؛ عناصری که باعث میشد شخصیتهایش هویتی مستقل و فراموشنشدنی پیدا کنند.
درگذشت عنایتالله بخشی، یادآور نسلی از هنرمندان است که تلویزیون را صرفاً رسانهای برای سرگرمی نمیدانستند، بلکه آن را بستری برای روایت تاریخ، فرهنگ و هویت ایرانی میدیدند.
نام و تصویر او در قاب مجموعههایی که بارها بازپخش شدهاند، همچنان زنده خواهد ماند؛ قابهایی که بخشی از خاطرات جمعی ایرانیان را شکل دادهاند و یاد این بازیگر ماندگار را برای همیشه حفظ خواهند کرد.
عنایت بخشی