-
در دنیای پر زرقوبرق سینما، جایی که بلاکباسترها هر هفته با سروصدا و تبلیغات گسترده اکران میشوند، طبیعی است که برخی آثار ارزشمند و خلاقانه از نگاه مخاطبان پنهان بمانند. اما درست همینجاست که لذت کشف آغاز میشود؛ کشف فیلم های کمتر دیده شده که بیسر و صدا آمدهاند، اما با قصههایی تازه و روایتهایی ماندگار، میتوانند اثری عمیقتر بر بیننده بگذارند.
این آثار معمولاً در حاشیه جریان اصلی سینما حرکت میکنند و دقیقاً به همین دلیل، فرصت جسارت بیشتری دارند. کارگردانها در آنها مرزها را جابجا میکنند، شخصیتها پیچیدهترند و فضاها کمتر آشنا، اما صادقتر و انسانیترند.
در ادامه، قصد داریم ده فیلمی را معرفی کنیم که ممکن است در شلوغی جدولهای پرفروش از چشم دور مانده باشند، اما هرکدام دنیایی منحصربهفرد برای کشف دارند. اگر به دنبال تجربهای متفاوت هستید که فراتر از استانداردهای همیشگی سینما حرکت کند، این فهرست برای شماست. وقت آن است که به دل سایهها برویم، جایی که گنجینههای واقعی منتظرند دیده شوند.
همهچیز با یک حادثه شروع میشود، اما چه میشود اگر این حادثه صرفاً یک تصادف نباشد؟ سواران عدالت در همان دقایق آغازینش، آرام آرام طنابهای روایت را میکشد و تو را به دنیایی میبرد که در آن، خشم، سوگ و ریاضیات به طرزی باورنکردنی در هم میتنند. فیلم، داستان مارکوس را دنبال میکند، نظامی سرد و درونگرا که پس از مرگ ناگهانی همسرش در سانحه قطار، به خانه بازمیگردد تا از دختر نوجوانش مراقبت کند. اما با ورود یک آماردان وسواسی به نام اتو، کمکم شک به دل داستان راه پیدا میکند: آیا این واقعه تصادفی بوده یا تروری سازمانیافته از سوی گروهی تبهکار به نام سواران عدالت؟
این فیلم دانمارکی با بازی بینقص مدس میکلسن، در دسته بهترین فیلم های کمتر دیده شده قرار میگیرد؛ اثری که موفق میشود عناصر انتقام، طنز سیاه و روانشناسی شخصیت را با مهارتی خیرهکننده ترکیب کند. تضاد میان خشونت واقعگرایانه و لحظات غیرمنتظره خنده، تجربهای عجیب ولی صمیمی خلق میکند.
سواران عدالت در دانمارک تحسین شد و جوایز متعددی از جمله بهترین فیلم و بهترین بازیگر مرد را کسب کرد. جالب است بدانید برخی از صحنههای فیلم تنها چند روز پیش از قرنطینههای کرونا در اسپانیا فیلمبرداری شدند. این اثر یادآور این حقیقت است که حتی در دل انتقام و اندوه، میتوان به معنایی انسانی رسید.
در دل وسترنی ساکت و خاکخورده، رازی دفنشده نفس میکشد؛ هنری پیر دقیقاً همان فیلمیست که بیسروصدا ظاهر میشود، اما وقتی پای تماشایش بنشینی، نمیگذارد بیتفاوت بلند شوی. داستان دربارهی هنری است، کشاورزی بیوه که با پسر نوجوانش در مزرعهای دورافتاده در اوکلاهاما زندگی میکند. همهچیز با پیدا شدن مردی زخمی و کیفی پر از پول آغاز میشود. مرد ادعا میکند یک مارشال قانون است، اما خیلی زود گروهی تبهکار از راه میرسند و ادعایی خلاف آن دارند. از همینجا، آرامش خاکستری فیلم فرو میریزد و با هر تصمیم هنری، بخشی از گذشتهی مرموزش رو میشود.
هنری پیر از آن دست فیلم هایی است که با حداقلها، حداکثر تاثیر را میگذارد. در بستری آشنا و کلاسیک، شخصیتی ساخته که ساده نیست؛ کسی که گذشتهاش با هر تیر و تصمیم، سنگینتر میشود. در فهرست فیلم های کمتر دیده شده زیبا، این وسترن مستقل با فضاسازی استادانهاش، جای خاصی دارد.
فیلم در لوکیشنی واقعی و طبیعی در تنسی فیلمبرداری شده، جایی که باد و باران و حتی برف، تبدیل به بخشی از روایت شدند. بازی قوی تیم بلیک نلسون و دکوپاژ دقیق فیلم، اثری خلق کرده که گرچه پر زرق و برق نیست، اما در عمق، بسیار پرشور است. اگر دنبال وسترنی میگردید که نه تکرار کلیشهها، که بازتعریف آرام و صبور ژانر باشد، هنری پیر همان گنج ناشناختهای است که باید کشفش کنید.
[related-reference-1751520813584_t_بهترین فیلم های جهان_u_https://paraj.ir/mag/best-movies-in-the-world]
گاهی وحشت واقعی، نه در سایهها، بلکه در چهرهای آشنا پنهان میشود. سستی فیلمی است که با روایتی آرام اما آزاردهنده، مرز میان ایمان، جنون و شر را تار و تارتر میکند. داستان از جایی آغاز میشود که مردی به نام فنتون وارد اداره افبیآی میشود و ادعا میکند که برادرش، قاتل سریالیای بوده که با نام دست خدا شناخته میشود. اما آنچه به نظر یک اعتراف ساده میآید، بهزودی به مرور خاطرات کودکی فنتون تبدیل میشود؛ زمانی که پدرشان، مردی مهربان و مذهبی، ادعا کرد که ماموریتی الهی برای نابودی شیاطین دارد شیاطینی که در ظاهر انسان زندگی میکنند.
این فیلم با یک ساختار روایی هوشمندانه، تماشاگر را در موقعیتی معلق میان باور و تردید قرار میدهد. آیا پدر دیوانه بود، یا واقعاً چیزی فراتر میدید؟ و این دو پسر، هرکدام چگونه با بار این حقیقت (یا توهم) کنار آمدند؟
سستی به عنوان یکی از فیلم های دیده نشده روانشناختی و ترسناک، نه با جامپاسکرها، بلکه با اتمسفر خفقانآورش مخاطب را درگیر میکند. فیلم اولین تجربه کارگردانی بیل پکستون است که خودش نقش پدر را نیز بازی میکند؛ انتخابی که به شکل عجیبی موثر از کار درآمده. فیلمنامه بر اساس الهاماتی واقعی و تاریک نوشته شده و بهخاطر مضامین مذهبی، پیش از اکران حتی تهدیدهایی علیه عوامل فیلم مطرح شد.
اگر به دنبال اثری هستید که وحشت را آرام و خزنده وارد ذهنتان کند، سستی تجربهای است که مدتها با شما خواهد ماند.
تابستانی روشن، کودکان در حال بازی، و آرامشی که انگار از دل یک خاطرهی بیدرد بیرون آمده… اما خیلی زود این آرامش ترک برمیدارد. معصومان یکی از آن فیلم هاییست که آهسته سراغت میآید، اما وقتی رسید، دیگر نمیگذارد راحت نگاهش کنی. داستان در یکی از مجتمعهای مسکونی نروژ اتفاق میافتد، جایی که گروهی از کودکان کمسن با قدرتهایی فراطبیعی روبرو میشوند تواناییهایی که نه توضیحی برایشان هست، نه نظارتی از سوی بزرگترها. همهچیز با کنجکاوی کودکانه شروع میشود، اما هرچه پیشتر میرویم، لایههای تاریکی در پس این قدرتها ظاهر میشود.
در بستر ظاهر کودکانهاش، فیلم به شکل بیرحمانهای درباره اخلاق، همدلی، و خطرات قدرت در دست افراد نابالغ صحبت میکند. بدون هیچ تعلیق مصنوعی یا صحنههای شوکهکننده رایج، ترس را از جایی میآورد که بیشترین اعتماد را داریم: از چهره بچهها.
معصومان بیتردید یکی از فیلم های کمتر دیده شده تکاندهنده سالهای اخیر است که وحشت را در سکوت و بیپیرایگی روایت میکند. فیلمبرداری آن بهشکلی طراحی شده تا زاویه دید بچهها را بازتاب دهد، و همین باعث میشود دنیای اطراف برای بیننده هم ناآشنا، معلق و تهدیدکننده باشد.
کارگردان اسکیل وُگت به جای جامپاسکر، روی حس وهم تمرکز کرده، و نتیجه چیزی بین رؤیا و کابوس است. این فیلم نروژی با تحسین گستردهای مواجه شد و جوایز متعددی را در جشنوارههای اروپایی از آن خود کرد.
اگر دادگاه برای تو تنها جایی برای اجرای عدالت است، این فیلم نظرت را عوض میکند. مرا گناهکار بدان بر اساس ماجرایی واقعی ساخته شده؛ طولانیترین محاکمه مافیایی در تاریخ ایالات متحده، اما این بار از زاویهای کاملاً متفاوت. در مرکز ماجرا، جکی دینورسیو قرار دارد یک گانگستر پرحرف و خوشقریحه که تصمیم میگیرد برخلاف عرف، وکیل خودش باشد. نتیجه؟ دادگاهی که بیشتر شبیه یک استندآپ کمدی تلخ است تا فضای خشک قضایی.
این فیلم فراتر از کلیشههای ژانر جنایی میرود و مخاطب را درگیر مردی میکند که نه قهرمان است، نه ضدقهرمان؛ بلکه انسانیست با تناقضهای زیاد، شوخطبعی غریزی و نوعی وفاداری عجیب. بازی وین دیزل در نقشی بهکلی متفاوت با نقشهای اکشنمحورش، نقطه قوت فیلم است. او برای ایفای نقش جکی حدود ۱۳ کیلوگرم وزن اضافه کرد و حتی با دینورسیوی واقعی پیش از مرگش ملاقات داشت تا روح شخصیت را درک کند.
در فهرست فیلم های جنایی کمتر دیده شده، این اثر جای ویژهای دارد؛ نه فقط بهخاطر داستان واقعی و طنز تلخش، بلکه چون تصویر تازهای از مافیا، قانون، و خود عدالت ارائه میدهد. بخش زیادی از دیالوگها مستقیماً از متن واقعی دادگاه استخراج شدهاند، که به اصالت و جذابیت آن افزوده است.
فیلم در گیشه چندان موفق نبود، اما تحسین منتقدان را برانگیخت و در جشنواره فیلم برلین نامزد خرس طلایی شد. اگر به دنبال جناییای متفاوت، با شخصیتی کاریزماتیک و غیرمنتظره هستید، این فیلم را از دست ندهید.
وقتی دنیا به آخر میرسد، قهرمانان از دل کمیکبوکها بیرون میآیند، نه از دل ارتشها. توربو کید داستانی است پسا-آخرالزمانی، اما با قلبی کودکانه، چاشنی طنز، و خون فراوان. روایت در نسخهای تخیلی از سال ۱۹۹۷ اتفاق میافتد؛ جایی که منابع آب کمیاب شده، زمین به بیابانی بیرحم بدل شده، و نوجوانی تنها به نام کید با دوچرخهاش در خرابهها پرسه میزند و با شیفتگی به قهرمانهای کمیک، به دنبال زندهماندن است.
وقتی کید با دختری عجیب و خوشمشرب به نام اپل آشنا میشود و سپس زره و دستکش قهرمان محبوبش را مییابد، ناگهان سرنوشتش به مقابله با زئوس، مستبد بیرحم سرزمین، گره میخورد. فیلم ترکیبی سرخوشانه از نوستالژی دهه ۸۰، جلوههای ویژه دستی، دوچرخههای BMX و خشونت اغراقشده است؛ ترکیبی که آن را به یکی از بهترین فیلم های اکشن کمتر دیده شده تبدیل کرده است.
این فیلم ابتدا به صورت کوتاهی با عنوان T for Turbo ساخته شد و بعدها به اثری بلند تبدیل شد که در جشنواره SXSW خوش درخشید. جلوههای ویژهاش کاملاً عملی هستند و موسیقی متنش با سینثسایزرهای سنگین، حس و حال خاصی به روایت داده است.
اگر دنبال فیلمی میگردید که هم خشونت را جدی نگیرد و هم بیوقفه سرگرمتان کند، توربو کید مثل انفجار یک بمب آبنباتی در دنیایی خاکستری است خونآلود، پرهیجان و لذتبخش.
فرض کن در صندوق عقب یک ماشین دزدی، بهجای مواد مخدر یا پول، یک مگس غولپیکر پیدا کنی. واکنش طبیعی؟ فرار. اما اگر دو دوست ابله اما خوشقلب مثل ژان-گب و مانو باشی، به این فکر میافتی که حشره را تربیت کنی تا برایت دزدی کند و ثروتمند شوی. این نقطه شروع آروارهها است؛ یک کمدی سورئال فرانسوی که تمام پیشفرضهای منطقی را ریشخند میکند و به دل یک سفر خندهدار، احمقانه و عجیب میزند.
فیلم توسط کوئنتین دوپیو ساخته شده؛ ذهن خلاقی که پیشتر هم با فیلمهای غریبش (مثل لاستیک قاتل!) نشان داده که منطق در آثارش جای چندانی ندارد و اتفاقاً به همین دلیل هم خاص است. آروارهها در عین سادگی، نمونهای عالی از یک فیلم ماجراجویی کمتر دیده شده است که هم سرگرمکننده است و هم بیادعا، اما زیر این ظاهر سبک، طنزی هوشمندانه درباره حماقت، امید و پیوندهای انسانی نهفته است.
مگس فیلم با جلوههای ویژه عملی و ترکیبی از عروسک و طراحی عجیب ساخته شده، که جلوهای واقعی و تا حدی نگرانکننده به آن میدهد. شخصیتهای فیلم طوری رفتار میکنند که انگار حضور این موجود عظیمالجثه کاملاً طبیعی است و همین، قدرت طنز فیلم را چند برابر میکند.
اگر اهل تجربههای متفاوت در سینما هستی، آروارهها مثل خوابگردی در یک کابوس رنگی است؛ دیوانهوار، بامزه و فراموشنشدنی.
در جهانی که همهچیز فروپاشیده، گاهی تنها چیزی که برای یک انسان باقی میماند، ماشینش است. روور در دل استرالیا و در فضایی پسا-آخرالزمانی روایت میشود؛ جایی که قانون از بین رفته، امید رنگ باخته و خشونت، زبان مشترک آدمها شده است. فیلم داستان مردی خاموش به نام اریک را دنبال میکند شخصیتی خالی از احساسات سطحی، اما سرشار از چیزی عمیقتر و تاریکتر. وقتی ماشینش توسط گروهی جنایتکار دزدیده میشود، او بدون لحظهای تردید بهدنبالشان راه میافتد. همراه ناخواستهاش در این سفر، رِی است؛ برادر سادهدل یکی از همان دزدها، با بازی درخشان و متفاوت رابرت پتینسون.
روور از آن دست بهترین فیلم های کمتر شناخته شده است که ظاهرش ممکن است ساده و حتی آرام باشد، اما زیر این سطح خاکخورده، لایههایی از اندوه، خشم و حتی انسانیت دفن شده. کارگردان دیوید میشو با زبانی بصری و خالی از اغراق، جهانی را ترسیم میکند که در آن امید نمرده، اما زنده هم نیست فقط در گوشهای کمرنگ نفس میکشد.
فیلم روی نگاتیو سوپر ۳۵ فیلمبرداری شده، تصمیمی که به آن ظاهری خاکی، زبر و کاملاً ملموس داده. بازی گای پیرس در نقش اریک، و نگاه از زاویهای متفاوت به ژانر وسترن مدرن، روور را به تجربهای غیرمنتظره و تأثیرگذار تبدیل میکند.
اگر به دنبال فیلمی هستی که سکوتش سنگینتر از دیالوگهای معمول باشد، این سفر خشک و بیرحم را از دست نده.
عشق همیشه ساده نیست؛ گاهی باید پشت کلمات پنهان شود، گاهی باید از زبان دیگری بیان شود. سیرانو بازآفرینی شاعرانه و جسورانهای از نمایشنامهی کلاسیک Cyrano de Bergerac است اما این بار نه با بینی بزرگ، بلکه با قامت کوتاه. پیتر دینکلیج در نقشی درخشان، سیرانویی را به تصویر میکشد که با قلبی بزرگ و زبانی نیرومند، به جای خودش، از زبان مردی دیگر، عشقش را فریاد میزند.
روکسان، زنی است که سیرانو از کودکی دوستش دارد، اما باور ندارد که لایق عشق او باشد. وقتی روکسان دل به چهرهی جذاب اما زبان الکنِ کریستین میبازد، سیرانو تصمیم میگیرد از زبان او حرف بزند و این سهگانه عاشقانه، ترکیبی از شور، اندوه و شعر را میسازد که تا مدتها در ذهن میماند.
در میان درامهای موزیکال و تاریخی، سیرانو یکی از آن فیلم های کمتر دیده شده است که جسورانه قصهای کهنه را از نو تعریف میکند. موسیقی متن ساختهی اعضای گروه The National، و ترانههایی که به جای تزئین، بخش جدانشدنی روایت هستند، به فیلم بُعدی احساسی و امروزی دادهاند.
فیلم در دوران همهگیری، در مناظر رؤیایی سیسیل فیلمبرداری شد؛ جایی که حتی آتشفشان فعال اتنا هم تبدیل به صحنهای سینمایی شد. طراحی لباس تحسینبرانگیز آن نامزد اسکار شد، و بازی دینکلیج در گلدن گلوب درخشید.
سیرانو نه فقط یک داستان عاشقانه، بلکه نامهای شاعرانه به پیچیدگیهای عشق، غرور و فداکاری است.
اگر یک نسخه از خودت بسازی، اما بعد تصمیم بگیری نمیخواهی بمیری، چه کسی باید بماند؟ دوگانه با یک ایدهی علمی-تخیلی جسورانه شروع میشود، اما آنچه ارائه میدهد، چیزی فراتر از یک درام آیندهنگر است روایتی سرد، تلخ و تفکربرانگیز درباره هویت، کنترل، و معنای بودن.
سارا، زنی است که به او گفتهاند بیماری لاعلاج دارد. برای اینکه خانوادهاش پس از مرگش تنها نمانند، تصمیم میگیرد یک کلون از خودش بسازد. اما وقتی به شکل معجزهآسا درمان میشود، دولت به او میگوید: حالا باید در یک دوئل رسمی با بدلت بجنگی. چون طبق قانون، فقط یکی از شما میتواند زنده بماند.
فیلم با زبان بصری خنثی و بیروح، درست مثل جهانهای بیاحساس آینده، قصهای را روایت میکند که در آن تنهایی از همه چیز سنگینتر است. بازی کارن گیلان در دو نقش، لایههای شخصیتی ظریفی را به نمایش میگذارد؛ یکی خسته، یکی امیدوار، اما هردو به طرز عجیبی ناتمام.
دوگانه یکی از فیلم های کمتر دیده شده اخیر است که نگاه متفاوتی به مفاهیم عمیق انسانی دارد با طنزی خشک و سبک رواییای که ممکن است برای همه خوشایند نباشد، اما برای مخاطب دقیق، بسیار گیرا و آزاردهنده است.
رایلی استرنز، کارگردان فیلم، این جهان را با تعمد در بیاحساسی ساخته؛ جایی که حتی نبرد برای زندگی، شبیه یک روند اداری است. فیلم در فنلاند و در بحبوحهی همهگیری فیلمبرداری شد و در جشنواره ساندنس با استقبال روبهرو گشت.
سخن پایانیدر دنیای امروز که فیلمهای پرخرج و پرتبلیغ هر گوشهای را اشغال کردهاند، جادوی واقعی سینما گاهی در گوشههایی آرامتر، ساکتتر، اما بسیار عمیقتر اتفاق میافتد. فیلمهایی که در این مقاله معرفی شدند، هر کدام از جنس همان جادوی پنهان هستند؛ آثاری که شاید در گیشه ندرخشیدند، اما در روح و ذهن مخاطب، جایی ماندگار پیدا میکنند. از تریلرهای روانشناختی تا کمدیهای پوچگرا، از وسترنهای کلاسیک بازآفرینیشده تا درامهای فلسفی، این فهرست مجموعهای است از صداهایی متفاوت که راه خود را در سکوت، اما با صلابت پیدا کردهاند.
دیدن این بهترین فیلم های کمتر شناخته شده نه فقط یک سرگرمی، بلکه نوعی انتخاب آگاهانه است حرکتی برخلاف جریان، برای کشف چیزهایی که شاید دیگران بهسادگی از کنارش عبور کردهاند. فیلمهایی که فراتر از فرمولهای تکراری، جسارت در روایت و صداقت در پرداخت دارند.
از این رو، جستجوی این فیلم ها و ادامهی کاوش شخصی خود در دنیای وسیع سینمای کمتر دیده شده، امری ضروری است. جشنوارههای فیلم، نقدهای مستقل و توصیههای دهانبهدهان، بهترین قطبنما برای این مسیرند. چون در نهایت، زیبایی سینما در همین فرصت بیپایان کشف نهفته است؛ اینکه در دل سکوت یک اثر، ناگهان صدایی بشنوی که گویی فقط برای تو گفته شده. و این، همان چیزیست که سینما را جاودانه میکند.
