The Gallerist مانند بسیاری از آثار طنز درباره دنیای هنر، حرف تازهای برای گفتن ندارد و بیشتر نکاتی را تکرار میکند که بارها پیش از این مطرح شدهاند. با این حال، به لطف بازیهای پرانرژی و اغراقآمیز بازیگران و همچنین ریتم تند، کارگردانی روان و مهارت کتی یان در خلق طنز بصری، فیلم تجربهای سرگرمکننده و لذتبخش از آب درآمده است.
در تمام طول فیلم، ناتالی پورتمن، جنا اورتگا و کاترین زتا جونز با هماهنگی مثالزدنی دیالوگها را میان خود ردوبدل میکنند و هر سه با زمانبندی دقیق و اجرای حسابشده، انرژی و جذابیت ویژهای به فیلم میبخشند.
یک اثر بهوضوح دمدستی و یکنواخت که در ۱۰ دقیقه اول تمام حرفهایش را بهروشنی میزند و بقیهی زمان را بیفایده در تلاش برای ایجاد شوخی از یک سناریوی شبیه به "آخر هفته در برنی" میگذارند.
فیلم "گالریدار" بینقص نیست و گاهی اوقات لحظاتی دلنشین دارد. در جاهایی میتوان یک خنده هم گرفت و دیالوگهایی وجود دارند که واقعاً به خوبی ادا شدهاند. به حدی که بیننده برای فیلم آرزوی موفقیت میکند، با وجود اشتباهات زیادی که دارد. مشکل اصلی این است که یان موضوع ضعیفی را برای فیلم خود انتخاب کردهاست، محیطی که به شدت سخت است و به راحتی نمیتوان به آن پرداخت.
این فیلم که گهگاه هوشمندانه است، پر از شوخیهای دروندنیای هنر است، اما به بسیاری از نقصهای داستانیاش بیتوجه به نظر میرسد، نقصهایی که از خراشهای موجود در یکی از بومهای «مفهوم فضایی» لوسیو فونتانا بیشتر به چشم میآید.
