از زیبایی روستاییِ سکانس آغازین تا ضربهی احساسیِ پایانبندی، فیلم هادی یک نخستین تجربهی سینماییِ استثنایی است؛ اثری که هم بههمان اندازه که تیزبین و دقیق است، پرتحرک نیز هست و با نگاهی به بمبافکنهای بالای سر، سرشار از زندگی باقی میماند.
این فیلم که تماماً در کشور زادگاه کارگردان فیلمبرداری شده و عمدتاً از گروهی از بازیگران آماتور و آموزشندیده بهره میبرد، ترکیبی چشمگیر از واقعگراییِ خیابانی، نقد سیاسی و نوستالژی شاعرانه نسبت به معصومیتِ سادهلوحانهی دوران جوانی ارائه میدهد.
«The President’s Cake» همچنان داستانی دوستداشتنی باقی میماند؛ با نماهایی گسترده و چشمنواز از بغداد که گاهی حالوهوایی تقریباً توریستی دارند، و پایانی کمی تلخ و مبهم.
این گواهی است بر بازی صادقانه و بیپیرایهی نیّف و حسِ مسحورکنندهی مکان که فیلم همواره گیراست و گاهی طنزی تلخ و سیاه دارد؛ هرچند هیچ پایان خوشی در انتظار آن نیست.
