نظر منتقدان یکدست نیست: برخی فیلم را سرگرمکننده و دلنشین میدانند و از لحظههای شگفتانگیز آن تعریف میکنند. رابطهی گرم میان هیکاپ و بیدندان هم برای بعضی از آن‌ها از نکتههای برجستهی فیلم است. جلوه‌های بصری نیز تحسین شدهاند.
برای روشن‌شدن منظورم، Dragon بدترین بازسازی لایو‌اکشن امسال نیست؛ تبریک به سفیدبرفی که هنوز این جایزه را برای خودش نگه داشته. این فیلم فقط کپی کمی مخدوشی از نسخه اصلی است. بهترین ویژگی‌هایش را یکسره مدیون همان نسخه است، اما بدترین جنبه‌هایش نتیجه حماقتِ بازسازی فیلمی است که همان‌طور که بود، کاملاً خوب بود.
به‌جای تلاش برای تربیت اژدهایی تازه، فیلم «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» سوار بر اژدهایی شده که امتحانش را پس داده؛ حتی «اولین پروازش» هم قبلاً انجام شده است. نمی‌تواند به ارتفاعی برسد که نسخه‌ی قبلی به آن رسید، چه برسد به ارتفاعی تازه. البته نه خودش تلاشی برای این کار می‌کند، نه مخاطبانش واقعاً چنین چیزی از آن می‌خواهند. برای بازسازی‌های لایو‌اکشن، ارتفاع پرواز کروز بالاترین چیزی است که می‌توانند به آن امید داشته باشند.
دین دبلوا که این بار هم کارگردانی را بر عهده گرفته، انیمیشن اصلی را همراه با کریس سندرز ساخته و دنباله‌اش را هم کارگردانی کرده بود؛ او روحیه پرانرژی فیلم اصلی را حفظ کرده و جلوه‌های رایانه‌ای فوق‌العاده و گروه صداپیشگان پرشور هم به کمکش آمده‌اند. هر دو به جذابیت خیال‌انگیز داستان وایکینگ جوانِ بداقبالی می‌افزایند که می‌فهمد تا حدی بلد است با اژدهاها ارتباط برقرار کند.
اینجا هنوز مرددم. نسخه‌ی انیمیشنی این فیلم را خیلی دوست داشتم، برای همین بین دو حس گیر کرده‌ام: از یک طرف خوشحالم که این فیلم اصلاً به بدی‌ای که انتظار داشتم نبود، و از طرف دیگر کلافه‌ام که یک کپیِ مو‌به‌مو را تا آخر تحمل کردم. این‌که از فیلم لذت ببرید، بستگی دارد نوستالژی‌تان برای بی‌دندون یک دست دندان کامل داشته باشد یا نه.
هرقدر می‌خواهید بحث کنید که آیا این فیلم واقعاً یاد می‌دهد چطور یک اژدها را تربیت کنید یا نه. چیزی که این فیلم بی‌شک می‌خواهد انجام دهد، این است که مخاطبانش را تربیت کند تا همان چیز را بارها و بارها و بارها بخرند.
بچه‌ها سزاوار فیلم‌هایی هستند که در بزرگ‌ترین ابعاد ممکن ساخته شده باشند. «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» یکی از آن فیلم‌هاست که ارزش رفتن به سینما را دارد. شاید همین فیلم جرقه‌ای در تخیل بعضی از بچه‌ها بزند؛ چه آن‌ها را به خواندن کتاب‌ها برگرداند، چه به خیال‌پردازی درباره‌ی دنیاهای خودشان وادارد.
می‌شود تمام روز درباره‌ی این حرف زد که چقدر از این فیلم آشنا به نظر می‌رسد. اما منصفانه است که بپذیریم نسخه‌ی تازه‌ی «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» را، اگر اصلاً بشود جدا از بقیه‌ی فیلم‌ها قضاوتش کرد، می‌توان سرگرمی‌ای شسته‌رفته، دلنشین و خنده‌دار دانست.
آفرین به همه‌ی عوامل که هرکدام کار خودشان را انجام داده‌اند و نسبتاً هم خوب از پسش برآمده‌اند؛ اما حاصل همه‌ی این تلاش‌ها فیلمی است که وقتی مردم از «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» حرف می‌زنند، بالاخره درباره‌اش می‌گویند: «نه، اون یکی نه.»
بله، فناوری جلوه‌های ویژه از پس بازآفرینی یک کارتون در مقیاسی بزرگ‌تر و با چاشنی حضور بازیگران واقعی برمی‌آید؛ و بله، این بازسازی‌ها معمولا برای سازندگانشان سودآورند. اما این‌ها نباید تنها دلیل وجود هنر باشند.
تنها چیزی که واقعاً عوض شده این است که «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» حالا به‌وضوح از قبل کم‌جذاب‌تر و کم‌بازیگوش‌تر شده؛ حتی نقطه‌قوت اصلی‌اش، بی‌دندون، هم بخشی از بامزگی‌اش را از دست داده (وقتی غرّش می‌کند، واقعاً خشن به نظر می‌رسد).
