«Charlie Harper» از آن فیلمهایی است که تأثیرش همیشه در همان لحظهای که از سالن سینما بیرون میآیید، بیشترین قدرت را دارد. کمبود خلاقیت و برخی دیالوگهای بیش از حد مستقیم، بیشترِ ارزش تماشای دوبارهٔ آن را از بین میبرند، اما سخت است که در همان لحظه، تحت تأثیر صداقت روایت و شیمی میان رابینسون و جونز قرار نگیرید.
تنها زمانی که تقریباً در پایان فیلم، تصویر کامل ماجرا را به دست میآوریم، «Charlie Harper» سرانجام شروع میکند به پیدا کردن هویت و جایگاه واقعی خودش. صحنههای پایانی فیلم بهترین بخش آن هستند.
