اگرچه سبک غیرجنجالی و احساسات لطیف آن ممکن است بینندگان را مجذوب خود نکند، اما توجه دقیق به جزئیات و حال و هوای تلخ و شیرین آن، این اثر را به تجربهای جذاب تبدیل میکند که ارزش جستجوی آن را دارد.
استفانی آهان تصویری عمیق از تجربه مهاجرت ارائه میدهد، فراتر از مشاهدههای سطحی میرود و دنیای درونی و احساسی کودکانی را بررسی میکند که در زیر فشار انتظارات فرهنگی و هویت شخصی بزرگ میشوند.
رابطه میان آدری و الی با بازی مون چوی و سون سوککو، هم لطیف و تأثیرگذار است و هم سرشار از تنش؛ هم زیباست و هم آمیخته با درد. اما در مجموع، فیلم ساختاری منسجم ندارد، الهامبخش نیست و با ریتمی بسیار کند پیش میرود.
