یک منتقد فیلم را زندگی‌نامه‌ای خوش‌ساخت و در دسترس میداند، هرچند نه اثری خیره‌کننده. منتقد دیگری میگوید فیلم میان صحنه‌های اکشن اطلاعات می‌دهد و منتقدی هم از بازی‌های قوی و فضاسازی مطمئن تعریف می‌کند. چند صحنهٔ نبرد خوب از کار درآمده و انگیزههای شخصیتها روشن بیان می‌شود؛ در عین حال، منتقدی میگوید فیلم چندان به زندگی و کشمکش‌های بیرون از ماجراجویی‌ها نمیپردازد. منتقد دیگری هم فیلم را در حد سرگرمکنندهبودن، موفق در انجام کاری دشوار میداند.
فیلم خوبی است؛ البته اصلاً خیره‌کننده نیست، اما نمونه‌ای امروزی از آن نوع فیلم‌هایی است که زمانی جزو محصولات ثابت استودیوهای هالیوود به حساب می‌آمدند: زندگی‌نامه‌ای خوش‌ساخت و درعین‌حال برای مخاطب عام هم قابل‌فهم، درباره‌ی رشد و پختگیِ فردی که به شکل‌گیری تصویری که ملت از خودش دارد کمک کرده است.
همیشه می‌شود از شخصیت‌های بزرگ تاریخ داستانی جذاب بیرون کشید. این فیلم کاملاً به قدیس‌سازی نمی‌رسد (هرچند نزدیک است او را برخوردار از موهبتی الهی جلوه بدهد)، اما از تصویر چندلایه‌تری که بیشتر حقش است، خیلی دور می‌ماند.
این فیلم که مخاطبان مسیحی را هدف گرفته، حال‌وهوای یک برنامه‌ی تلویزیونیِ پندآموز برای نوجوان‌ها را دارد؛ یک مدل بریتانیاییِ جذاب هم نقش جوان شورشیِ بیست‌وچندساله‌ای را بازی می‌کند که بعدها اولین رئیس‌جمهور آمریکا شد. فیلم به شکل غافلگیرکننده‌ای به تاریخ وفادار می‌ماند، اما راه رضایت‌بخشی برای زنده‌کردن آن پیدا نمی‌کند.
سرحال‌کننده‌ترین نکته‌ی Young Washington، پایبندی‌اش به سبکی خشک و ازمدافتاده است. بازی‌ها پرطمطراق و خطابه‌ای‌اند، انگیزه‌ها روشن و صریح بیان می‌شوند و چند صحنه‌ی نبرد هم درست‌وحسابی از کار درآمده‌اند؛ در این فیلم، معمولاً همین‌ها را می‌بینیم. (اما از شخصیت، شوخ‌طبعی و حس‌وحال قرن هجدهم چندان خبری نیست.)
«واشینگتن جوان» با اطلاعاتی که می‌دهد و چیزهایی که روشن می‌کند، فاصله‌ی بین صحنه‌های اکشن را پر می‌کند. اما انگار چیزی که کم دارد، زندگی، عشق و کشمکش‌های بیرون از قاب است؛ اتفاق‌هایی ورای ماجراجویی‌ها، بی‌اعتنایی‌های اجتماعی و روزهای مهم.
وقتی کار به جایی می‌رسد که واشنگتن در درگیری‌های مسلحانه با حرکت آهسته با فرانسوی‌ها می‌جنگد و با وجود اسهال خونی، روی اسب بدلکاری‌های خفنی می‌کند، دیگر حتی نمی‌شود وانمود کرد که فیلم جان اروین را باید جدی گرفت.
این فیلم پروپاگانداست در قالب یک درس تاریخ، آن هم به شکل یک بلاک‌باستر تابستانی. کاش فقط ذره‌ای هم سرگرم‌کننده بود؛ شاید در دنباله‌ی اجتناب‌ناپذیرش بالاخره به فکر سرگرم‌کننده‌کردنش بیفتند.
با اینکه فقط دو ساعت است، Young Washington خیلی طولانی‌تر به نظر می‌رسد و مثل خیلی از درام‌های تاریخی، به‌خصوص آن‌هایی که درباره‌ی همان دوره‌اند، خشک و ملال‌آور است.
داستان درباره‌ی جوانی است که هنوز کمی خام است و یاد می‌گیرد مسئولیت و اصول اخلاقی را به جاه‌طلبی‌اش ترجیح بدهد؛ و اگر این حرف خشک به نظر می‌رسد، خب، واقعاً هم همین‌طور است.
این فیلم با تکیه بر بازی‌های محکم و فضاسازی مطمئن Erwin سر پا می‌ماند؛ سینمایی نوآورانه نیست، اما اثری خوش‌ساخت از تاریخ سینمای آمریکاست.
