این فیلم خوب است؛ البته به هیچ وجه یک اثر خیرهکننده و بینقص نیست، اما نمونهای امروزی از نوع فیلمهایی به شمار میرود که زمانی بخش ثابت و ارزشمند کارنامه استودیوهای هالیوودی بودند: یک زندگینامه خوشساخت و قابلدسترس درباره بلوغ و شکلگیری شخصیتی که در ساختن تصویری که یک ملت از خودش دارد، نقش مهمی ایفا کرده است.
این فیلم به لطف بازیهای قدرتمند و درک مطمئن اروین از فضا و محیط تاریخی خود دوام میآورد؛ اثری که شاید سینمایی پیشگامانه و نوآورانه نباشد، اما نمونهای خوشساخت از تاریخ سینمای آمریکاست.
این داستان درباره جوانی نسبتاً خام و بیتجربه است که یاد میگیرد مسئولیتپذیری و اصول اخلاقی را بر جاهطلبیهای شخصی مقدم بداند؛ و اگر این ایده خشک و بیهیجان به نظر میرسد، باید گفت که واقعاً همینطور است.
این فیلم که مخاطبان مسیحی را هدف گرفته، بیشتر شبیه یک قسمت ویژه آموزشیِ تلویزیونی پس از مدرسه است؛ با حضور یک مدل بریتانیایی جذاب که نقش جوانی سرکش در دهه بیست زندگیاش را بازی میکند، پیش از آنکه به نخستین رئیسجمهور آمریکا تبدیل شود. فیلم به شکل غافلگیرکنندهای به تاریخ وفادار میماند، اما نمیتواند راهی رضایتبخش برای زنده و پویاتر کردن آن پیدا کند.
جسورانهترین جنبه «واشنگتن جوان»، تعهد آن به نوعی سبک قدیمی، رسمی و حتی کمی خشک و سنگین است. بازیهای پرشور و خطابهوار، انگیزههایی که بهروشنی بیان میشوند و چند صحنه نبرد که با مهارت اجرا شدهاند، محور اصلی فیلم را تشکیل میدهند. (اما شخصیتپردازی، طنز و حسوحال واقعی قرن هجدهم در آن کمتر به چشم میخورد.)
