مثل هر اثر دیگری از ممت، ستاره واقعی فیلم زبان و دیالوگهای آن است. مهمترین اتفاقات داستان تقریباً همگی خارج از قاب رخ میدهند و شخصیتها از آنها تنها بهعنوان بهانهای برای مونولوگهایی طولانی استفاده میکنند؛ از بحث درباره ارزش رواندرمانی گرفته تا موضوعات عجیب و غریبی مثل واژن سفیدبرفی. هر کسی از قبل درباره سبک نوشتاری ممت نظر مشخصی دارد، اما او این بار آن را به شکلی بهمراتب پربارتر و هدفمند...
