پر از هیاهو و غوغاست؛ نه فقط از صدای بیوقفه تیراندازی، بلکه از موسیقی متن مایک فورست که انگار نامهای عاشقانه به آثار هانس زیمر است. اما پشت این همه سروصدا، چیز چندان بااهمیت یا ماندگاری برای عرضه پیدا نمیشود.
این فیلم چیزی جز آشغال نیست؛ فقط میتوان امیدوار بود یون گرافود و ریچارد ای. گرانت در روزهای تعطیل این سفر کاریِ بیشتر شبیه به یک مرخصی به استرالیا، دستکم فرصتی برای گشتوگذار و دیدن جاذبههای آنجا پیدا کرده باشند.
