مشکل اصلی فیلم در نیمهٔ دوم است که با یک حادثهٔ ناگهانی و دلخراش، ریتمش را از دست میدهد و تا حدودی شبیه به فیلمهای ایمانمحورِ کلیشهای میشود، اما بازیِ غمگین و باورپذیر هادسون فیلم را نجات میدهد. بروئر با درک عمیق از فرهنگ کارائوکه و «آیدل» آمریکایی، نشان میدهد که چگونه آدمهای معمولی میتوانند با اجرای ترانههای ستارهها، به نوعی تعالی برسند و این پیام را به زیبایی به تصویر میکشد. در نهایت...