میا گاث حضوری خیرهکننده دارد و بسیاری از تصاویر شاون لوی بهدلیل حالوهوای فراواقعی و منحصربهفردشان در ذهن میمانند. هرچند چشمانداز انتقامجویانه و جسورانه کارن سینوره در نهایت به تمامی ظرفیتش نمیرسد، اما دستکم «میدی» را به فیلمی تبدیل میکند که ارزش یکبار تماشا را دارد.
با وجود گروه بازیگری قدرتمند و فیلمبرداری چشمنواز، «میدی» زیر بار جاهطلبیهای بیش از حد خودش از نفس میافتد و نمیتواند از ظرفیتهایش بهخوبی بهره ببرد.
کارن سینوره گروهی از بازیگران و عوامل توانمند را گرد هم آورده که با تمام توان میکوشند به ایدهای بیش از حد انتزاعی و ناپخته جان ببخشند؛ اما این ایده هرگز به روایتی منسجم یا شخصیتهایی که بتوان با آنها همذاتپنداری کرد، تبدیل نمیشود.
برای فیلمی که درباره انقلابیون زنستیزستیز است، «میدی» جسارت ایستادن پای باورهای خودش را ندارد؛ فیلم دشمنانی خیالی را بهعنوان هدف معرفی میکند، اما در نهایت سادهترین و دمدستترین اهداف را نشانه میگیرد و به آنها حمله میکند.
