رایلی با وجود پرداختن به مضامین سنگین سیاسی و دعوتهای صریح به کنش، فیلمش را به اثری فوقالعاده سرگرمکننده تبدیل کرده است؛ با تصاویری خیرهکننده و موسیقیای با حالوهوای سیرک، ساخته گروه Tune-Yards. مهمتر از همه اینکه در میان تمام دردسرها و ماجراجوییهای دیوانهوار، پیام او هرگز شفافیتش را از دست نمیدهد: رهایی حق همه است و از همه مهمتر، این رهایی باید همراه با شادی و لذت باشد.
آی لاو بوسترز، ساخته بوتس رایلی، فیلمی بامزه، گاهی کمی بیپرواتر از حد معمول و آراسته به مجموعهای چشمنواز از لباسهای رنگارنگِ رنگینکمانی است؛ یک ماجراجویی سرزنده و پرنشاط که دقیقاً برازنده روزهای تابستان است.
رایلی، که نشان میدهد به همان اندازه که به انقلاب باور دارد، یک رمانتیک تمامعیار هم هست، آشکارا نهتنها این دزدان خردهپا با قلبهایی از طلا را دوست دارد، بلکه دلش با هر کسی است که میکوشد برای خود و اطرافیانش زندگی بهتری بسازد و همهچیز را سر و سامان دهد.
اگرچه پیچوخمهای فراوان داستان و چرخشهای سرگرمکننده آن ممکن است حوصله تماشاگران کمحوصلهتر را سر ببرد، اما این فیلم بیشک مورد استقبال کسانی قرار خواهد گرفت که از نقد دیستوپیایی بوتس رایلی در ساری تو باتر یو و همچنین سریال گزنده و تندوتیزش، آیم ا ویرگو، لذت بردهاند.
