این اثر که جایی میان یک درام رواندرمانی و یک تریلر پارانوئید در حرکت است، با حالوهوایی متوسط و شاعرانه تلاش میکند ابهام را حفظ کند؛ اما اغلب به سمت ریتمی خوابآور میرود و پاسخها (و حتی گاهی علاقهی مخاطب) را تا رسیدن به پایانی که همهچیز را توضیح میدهد، معلق نگه میدارد.
در نهایت، این فیلم هم به یکی دیگر از آثار ناموفق در ژانر معماهای بازنگرانه تبدیل میشود؛ همان نوع داستانهایی که از زمانی که هِیلی جوئل آزمنت در «حس ششم» مردهها را میدید، ذهن مخاطبان را بازی دادهاند. با این تفاوت که این بار، افشاگری بزرگ پایانی نهتنها داستان را غافلگیر نمیکند، بلکه عملاً آن را از هم میپاشد.
با حضور این بازیگران و کارگردانی حساس و دقیق رودریگو گارسیا، «مسافران» شاید میتوانست بهعنوان یک اثر کوتاه عملکرد موفقی داشته باشد. اما در قالب یک فیلم بلند، سفری طولانی است که در نهایت به مقصدی آشنا و قابلپیشبینی میرسد.
این فیلم اثری ناموفق از آب درآمده است؛ موضوعی که با توجه به استعدادهای افراد درگیر در آن، بیشتر به چشم میآید؛ از جمله رودریگو گارسیا، کارگردان فیلمهای «نه زندگی» و «چیزهایی که فقط با نگاه کردن به او میتوانی بفهمی»، و آن هاتاوی که در حال تبدیل شدن به یک ستارهی بزرگ است.
