فیلم مرد بستنی فروش (Ice Cream Man 2026)

• − کارگردانی

با اینکه فیلم با لذتی سادیستی خشونت می‌کند و از خون‌و‌خون‌ریزی هم کم نمی‌گذارد، راث نمی‌تواند در این صحنه‌ها تنش واقعی ایجاد کند. بیشتر خشونت‌ها حالتی مسخره و بی‌وزن دارند؛ از نظر حسِ واقعی و ملموس، خشونتِ Ice Cream Man تقریباً در حد خشونتِ کارتون Itchy & Scratchy است و صحنه‌هایش هم به هوشمندی آن کارتون طراحی نشده‌اند. بدون لحن درست، بعید است فیلم بتواند تأثیری را که می‌خواهد بگذارد. هرچه بیشتر در داستان پیش می‌رفتم، کمتر با فیلم همراه می‌شدم.

• − محتوا و پیام فیلم

در Ice Cream Man، الی راث بار دیگر فیلم‌های ترسناک بهتر را تقلید می‌کند، اما نتیجه چندان یک‌دست نیست و بیشتر وقت‌ها آدم را به این فکر می‌اندازد که کاش به‌جایش Terrifier یا Weapons را می‌دید. فیلم برای عاشقان خون‌و‌خون‌ریزی چند صحنه‌ی واقعاً دل‌به‌هم‌زن و خشونت‌آمیز هم دارد، اما جز این چیز زیادی برای عرضه نمی‌کند. فیلم به‌جای هوشمندانه‌بودن، ارزان‌مایه است؛ به‌جای حال‌وهوای اغراق‌آمیز و سرگرم‌کننده، دست‌وپاگیر است و در نهایت به شکلی عجیب‌وغریب توخالی به نظر می‌رسد.

با Ice Cream Man، راث سعی می‌کند از خط قرمز عبور کند، اما فیلم بی‌شرمانه تقلیدی است، از نظر فیلم‌سازی به شکلی حیرت‌آور ابتدایی و آن‌قدر مضحک که اصلاً نمی‌ترساند. فیلم می‌خواهد سرگرمیِ سبک و سرخوشانه‌ای باشد، اما آن‌قدر خودنما، زننده و ناشیانه در شوکه‌کردن است که باعث می‌شود «Thanksgiving» در مقایسه شبیه «Vampyr» به نظر برسد.

• − محتوا و پیام فیلم

راث در فیلم Ice Cream Man ایده‌ی جالبی دارد، اما چون چیز چندانی پشت این ایده نیست، فیلم خیلی زود آب می‌شود. صحنه‌های خون‌و‌خون‌ریزیِ درخشانش اول کار حسابی می‌چسبند. اما کمی که می‌گذرد، شیرینی‌شان از بین می‌رود و چیزی سیرکننده برای تماشاگر باقی نمی‌ماند. وقتی تیتراژ پایانی بالا می‌رود، هنوز دل‌تان چیز بیشتری می‌خواهد.

از نظر لحن، این فیلم معادل سینماییِ بلِزاردی است که یک بچه‌ی کم‌سن‌وسال از DQ سفارش می‌دهد: ترکیبی پرهیاهو از کمدیِ بچگانه و ترس‌های ناگهانی و حال‌به‌هم‌زن که فقط سرخوشیِ زودگذرِ یک فیلم ترسناک را به جا می‌گذارد و چیز چندانی بیشتر از آن ندارد. البته این لزوماً ایرادی نیست؛ فیلم‌های ترسناک تابستانی با کالری‌های خالی جلو می‌روند.

• + کارگردانی

Ice Cream Man یک جور سرگرمیِ بیمارگونه است که درست همان‌طور سرو می‌شود که باید: سرد، شلخته و بی‌آنکه بابتش عذرخواهی کند. الی راث فیلمی ساخته که فقط خودش جرئت ساختنش را داشت و طرفداران فیلم‌های ترسناک با معده‌ی قوی باید برای یک اسکوپ صف بکشند.

این ترکیبِ Children of the Damned و Weapons با فیلم‌های آدم‌خوار ایتالیایی دههٔ ۱۹۷۰، فیلم ترسناکِ کارتونی و دست‌وپاچلفتی‌ای از آب درآمده. در تیتراژ آغازین با عنوان «Scream–O-Vision» تبلیغش می‌کنند، اما در عمل از تکه‌شکلاتِ ورقه‌ورقه‌ای که توی بستنی ۹۹ گران‌قیمت‌تان می‌گذارند هم سست‌تر است.

• − فیلمنامه

فیلم Ice Cream Man حتی آن‌قدر هم زننده نیست که حسابی روی اعصاب آدم برود. تصور کنید از سر رودربایستی به کسی گوش می‌دهید که آخرِ یک جوکِ خیلی بی‌مزه را لو می‌دهد، بعد هم همان جوک را بارها و بارها برایتان تعریف می‌کند.

فیلم‌ساز آشکارا از چندش‌آور و بی‌پروا بودنِ فیلمش لذت می‌برد و همین باعث می‌شود این بازیِ کم‌اهمیت با بدسلیقگی، سرگرمیِ نسبتاً خوبی برای وقت‌گذرانی باشد؛ هرچند احتمالاً «Ice Cream Man» را خیلی زود بعد از یک‌نفس تماشایش فراموش می‌کنید، مثل خوراکی‌ای که با ولع می‌بلعید اما از نظر غذایی هیچ ارزشی ندارد.

متأسفانه، فیلم تازهٔ راث به‌جای آن‌که اثری در کنار معمای قتلِ کمدی‌سیاهِ Thanksgiving باشد—فیلمی که به همان اندازه با Scream بازی می‌کرد که با اسلشرهای دههٔ ۸۰—بیشتر شبیه نمونه‌کارِ کسی است که به‌مراتب کم‌استعدادتر است.