آپاتو با علاقه و محبت آشکاری مادرش را به تصویر میکشد، بهویژه در صحنههایی که مقابل دورا حضور دارد. با این حال، این شخصیتهای مرد هستند که بیش از همه میدرخشند. فلدمن و هافمن از همان ابتدا شیمی و هماهنگی جذابی با یکدیگر دارند.
با وجود اینکه فیلم گاهی از الگوهای آشنای آثار زندگینامهای پیروی میکند و همین موضوع مانع درخشش کامل آن میشود، بازیهای قدرتمند بازیگران و کارگردانی صمیمانه مکآووی نخستین تجربهای امیدوارکننده را رقم زدهاند که بهخوبی میان طنز و احساس تعادل برقرار میکند.
Poetic License بههیچوجه صرفاً تقلیدی از آثار دیگر نیست. این فیلم هویت و حالوهوایی جوانانه و منحصربهفرد دارد و طنزش را بیش از آنکه از شوخیهای تند و دیالوگهای کوتاه و پشتسرهم بگیرد، از رفتارهای آشنا و واقعی انسانها استخراج میکند.
Poetic License حالوهوایی کلاسیک دارد که تماشای آن را بسیار لذتبخش میکند. فیلم ریتم مناسبی را حفظ میکند، لحظات احساسی را بهخوبی با طنز در هم میآمیزد و گروهی از بازیگران درخشان را در مرکز توجه قرار میدهد.
فیلم بسیار خندهدار است، بازیها طبیعی و باورپذیرند و در مجموع جذابیتی دلنشین دارد. این اثر بهوضوح برای قرار گرفتن در قالب کمدیهای استودیویی ساخته شده و به همین دلیل تماشایش روان و لذتبخش است.