ژان کلود وندم در نقش مزدوری که مسئول آزاد کردن گروگانها از دست ژنرال خودشیفته و دیوانه، بایسون (با بازی جولیا) است، در «Street Fighter» فرصتی پیدا میکند تا تواناییهای کمدی خود را به نمایش بگذارد.
فیلم از نظر تصویربرداری زیباست و طراحی صحنه آن در سطح بالایی قرار دارد. یکی دیگر از نقاط قوت آن، حضور چند بازیگر عالی در نقشهای کوتاه و فرعی است. متأسفانه همه آنها مجبورند در مقابل وندم بازی کنند؛ بازیگری که تلاش میکند بامزه و باهوش به نظر برسد، اما همچنان کمی دستوپاچلفتی و سادهلوح به نظر میرسد.
برای محصولی متعلق به دوران خودش ــ دههای پر از فیلمهای ضعیف و ناموفق اقتباسشده از بازیهای ویدیویی ــ «Street Fighter» اثری است که بد نیست دوباره به آن نگاه شود؛ بهخصوص چون کاملاً مشخص است که بازیگران هنگام ساخت آن چقدر سرگرم بودهاند.
وقتی آقای وندم در نقش خود دستوپا میزند و تلاش میکند از پس بازیاش برآید، احتمالاً نگاهتان به سمت برآمدگی بزرگ سمت راست پیشانیاش میرود و با خود فکر میکنید که این برآمدگی چطور به وجود آمده است.
کاربران پرشور بازی ویدیویی و طرفداران وفادار وندم ممکن است از روی کنجکاوی از این فیلم استقبال کنند، اما این اثر غیرجذاب و کمهیجان نمیتواند به موفقیتی مشابه فیلمهای اخیر این ستاره دست پیدا کند.
در شکل پرسروصدا و بیهدف خود، «Street Fighter» تا حد زیادی به آشفتگی و رفتوآمد بیمنطق یک سناریوی بازی ویدیویی نزدیک میشود؛ و دقیقاً مشکل همینجاست. بازیهای ویدیویی همیشه برای بازیکنانشان سرگرمکنندهتر از تماشاگران هستند؛ بنابراین، این زیرژانر از همان ابتدا تا حدی محکوم به شکست به نظر میرسد.
