این فیلم با وجود زبان و شوخیهای رکیکش، در مجموع راهی میانه را در پیش میگیرد و بیش از حد به کلیشههای آشنای درام-کمدیهای اردوگاه تابستانی تکیه دارد. با این حال، روح و هویت گرم یهودی آن در زیر پوست داستانی که هرچند گاه ناهماهنگ است، اما اغلب بامزه و گاهی نیز تأثیرگذار از کار درآمده، بهخوبی خود را نشان میدهد.
نبودِ جمعبندی مناسب برای داستان و از کار افتادن شوخیها باعث شده این فیلم در نهایت ناامیدکننده از آب درآید. حیف، چون ایدهها و ظرفیتهای زیادی در اختیار داشت که اگر داستان روی یک قهرمان واحد متمرکز میشد، میتوانست اثری بسیار بامزهتر و سرگرمکنندهتر باشد.
این فیلم با دیالوگهای رکیک، کلیشههای نخنما و شوخیهای احمقانهاش نه خندهای بر لب میآورد و نه چیز تازهای به ژانر فیلمهای اردوگاه تابستانی اضافه میکند.
