«واردرایور» حسوحالی آشنا دارد و چیز تازهای ارائه نمیکند. این بازی دن دیهان است که ارزش تماشای فیلم را حفظ میکند. اگر فیلم جسارت بیشتری برای پرداخت عمیقتر شخصیتها و ایدههایش داشت، میتوانست از حد انتظارات فراتر برود و به اثری بسیار جذابتر و تأثیرگذارتر تبدیل شود.
هرچند «واردرایور» از نظر عمق روانشناختی چندان گزندگی ندارد، اما دنیای زیرزمینی و خاکستری آن در کلیت خود بهخوبی فساد و تباهی را به تصویر میکشد. توماس نیز با کارگردانی پرشتاب، صحنههای تعقیبوگریز پرانرژی و فضایی رمانتیزه، به فیلم چنان شور و حرارتی میبخشد که گاهی در تاریکی میتوان آن را با اثری از مایکل مان اشتباه گرفت.
