این فیلم که توسط کارگردان نروژی، امیلی بلیچفلدت، از داستان سیندرلا اقتباس شده، کاملاً برخلاف حالت درسآموز و نصیحت است. با طعنهای بامزه و تصویری جذاب (فیلمبرداری چشمنوازش کار مارسِل زیسکایند است)، صحنهها به راحتی بین زشت و زیبا و بین هولناک و جادویی جابهجا میشن.
امیلی بلیچفلدت ترس و زشتی کلاسیک داستانهای برادران گریم را با پیام فمینیستی و دیدگاهی تازه ترکیب میکند و به آن جان تازهای میبخشد. همراه با بازیهای قوی (بهویژه اجرای عالی لیدا مایرن)، این فیلم ترسناک ارزش دیدن دارد.
بلیچفلدت تمام توانش رو برای این فیلم به کار گرفته و تجربهای سینمایی به ما ارائه میکنه که هم پر از عمق و نقدهای کوتاه و هوشمندانه است و هم در دنیای قصههای تاریک و خشنی جریان داره که هم جذابه و هم شدیداً تاثیرگذار.
با مقایسه احساسات شخصیتهای زن با توقعاتی که مردان از آنها دارند، فیلم نشان میدهد که استانداردهای زیبایی، ناعادلانهترین انتظارات هستند؛ چه در دنیای واقعی و چه در این دنیای خیالی و عجیب.
