عجب فیلم دیوانهواری بود. سانديپ ردی وانگا یه فیلم ساخته که یا عاشقش میشی یا ازش متنفر میشی، حد وسط نداره. من جزو دسته اول بودم. رانبیر کاپور یه بازی جنونآمیز و فراموشنشدنی ارائه داده، یه شخصیت کاملاً غیرقابل کنترل و وحشی که برای محافظت از پدرش دست به هر کاری میزنه. سکانسهای اکشنش بینظیر و به شدت خلاقانه و خشن بود، مخصوصاً اون سکانس دعوا تو هتل با اون آهنگ پسزمینه که مو به تن آدم سیخ میکر...
