نقدهای فیلم بدون خون

با وجود بازی‌های قدرتمند، «Without Blood» در نهایت کاملاً منسجم و یکپارچه از آب درنمی‌آید.

با وجود لحظاتی از هوشمندی، به‌ویژه در به‌تصویر کشیدن ویژگیِ گسسته و تکه‌تکهٔ روایت‌های مربوط به تروما، ابهام «Without Blood» در نهایت بسیاری از درس‌ها و پیام‌های آن را کم‌اثر می‌کند.

صداقتِ «Without Blood» را نمی‌توان انکار کرد، اما افسوس که جادهٔ رسیدن به معمولی‌بودن با نیت‌های خوب سنگ‌فرش شده است.

نتیجه، ملودرامی است که هرچه نینا و تیتو بیشتر با هم صحبت می‌کنند، هرگونه حسِ تنش و تعلیق در آن کم‌رنگ‌تر می‌شود.

هر بار که به نظر می‌رسد فیلم قرار است به سمت چیزی عمیق‌تر و تأمل‌برانگیزتر پیش برود، مسیرش را عوض می‌کند و به چیز دیگری می‌پردازد؛ اثری که حتی با وجود وفاداری به منبع ادبیِ نسبتاً کوتاهش، از کمبود تمرکز رنج می‌برد.

جولی نیز از نظر سبک بصری بیش از حد اغراق می‌کند؛ گویی می‌خواهد خلأ و پوچیِ موجود در هستهٔ فیلم پرزرق‌وبرق و سپیاگونه‌اش را جبران کند.