خوانشی فرامتنی از «پروانه» بهمراتب جذابتر از خود فیلم است؛ اثری که متأسفانه بهدلیل فقدان آشکار جاهطلبی و بازیهایی که هیچگاه لحن درست و متناسب را پیدا نمیکنند، از رسیدن به ظرفیتهایش بازمیماند. این فیلم بیش از هر چیز هدیهای است که جان تراولتا برای خودش و خانوادهاش ساخته؛ یادگاری شخصی که احتمالاً میخواسته آن را بخشی از میراثش بر جا بگذارد. اما چنین انگیزهای، بهخودیِ خود، از آن فیلم خوبی...
