چند منتقد فیلم را زیادی آشنا و بیحرف تازه میدانند: بهگفتهٔ یکی، فیلم عناصر تکراری آثار کوسهمحور را بیالهام بازمیچیند و منتقد دیگری آن را محصولی خط‌تولیدی در ژانر فاجعه میخواند. در مقابل، بعضی نقدها برای ادای دینهای آشکار فیلم و اجرای کارآمدش جذابیتی محدود قائلاند؛ این ارجاعها گاهی حس تماشای چند فیلم را هم‌زمان میدهند. فیلم در بعضی ارزیابیها قابلتماشا اما فراموششدنی یا صرفاً قابلقبول است و اثر ماندگاری از خود بهجا نمیگذارد.
مشکل «Deep Water» این نیست که فیلم بدی است (که هست)، بلکه این است که به‌شکلی آزاردهنده تکراری است و حتی یک نکته‌ی جذاب هم ندارد که مختص خودش باشد. در عوض، ترجیح می‌دهد دو ساعت را صرف تکرار چیزهایی کند که حتی تازه‌کارهای فیلم‌های کوسه‌ای هم هیچ خلاقیت واقعی‌ای در آن‌ها نمی‌بینند.
شاید هر چیزی که در Deep Water می‌بینیم، در فیلم‌های دیگری بهتر از این اجرا شده باشد، اما این دلیل نمی‌شود که اینجا خوب از کار درنیامده باشد. از جمع‌وجور و مؤثر بودنش هم می‌شود گفت: ادای احترام‌های آشکارش اغلب این حس را می‌دهد که هم‌زمان سه‌چهار فیلم مختلف می‌بینی.
اینجا اکهارت با حس پدرانه‌ی بی‌تکلفی که دارد، کمک می‌کند فیلم بین اتفاق‌های آشنای داستان‌های فاجعه‌ای ــ که خوب هم از کار درآمده‌اند ــ از حرکت نیفتد. او تقریباً به‌تنهایی Deep Water را به فیلمی بهتر از متوسط در ژانر خودش تبدیل می‌کند، هرچند حمله‌های خونین کوسه‌ها و شوخی‌های لوس شخصیت‌ها هم بی‌تأثیر نیستند.
این فیلم به اندازه‌ی فیلم‌های «شارکنادو» مسخره نیست؛ هارلین می‌خواهد واقعاً فیلمی نفس‌گیر بسازد و تا حد زیادی هم موفق می‌شود. حتی وقتی فیلم به دو ساعت نزدیک می‌شود، جذابیتش را حفظ می‌کند. اما آن‌قدر نمی‌ترساندتان که تابستان امسال واقعاً از رفتن توی دریا بترسید.
کمتر فیلمی در سال‌های اخیر به‌خوبی این حال‌وهوا را مجسم کرده که در خلأ معنوی، تنها چیزی که اهمیت دارد حس‌های زودگذر است؛ هیجانی بی‌روح که فقط ضربان قلب را تند می‌کند تا با پوچیِ چیزی مقابله کند که شاید هنوز بخواهیم اسمش را «وجود» بگذاریم.
از چیز تازه‌ای خبری نیست. رنی هارلین، کارگردان، فقط دارد همان ترفندهای قدیمی‌اش با کوسه‌ها را بزک می‌کند. اما این یارو در تحویل‌دادن فیلم‌های خط‌تولیدی حریف ندارد.
وقتی بخش میانی فیلم، با آن خون‌و‌خون‌ریزیِ کوسه‌ای که هیچ شخصیتی از آن در امان نیست، این‌قدر سرگرم‌کننده است، می‌شود به‌راحتی از ظاهر ارزان‌قیمت و پایان‌بندی عجولانه‌اش گذشت.
بدک نیست. البته زیادی ذوق‌زده نشوید؛ هنوز هم فیلم بدی است. اما از آن فیلم‌های بدی است که بهتر از چیزی از آب درآمده که باید؛ نه اینکه صرفاً بد باشد.
این ادای احترامِ ساده و بی‌پیرایه به فیلم‌های فاجعه‌ای دهه‌ی ۱۹۷۰، جذابیت ملایمی دارد که با کارگردانی چابک هارلین بیشتر می‌شود؛ هرچند چیز زیادی در آن نیست که مدت‌ها در ذهن بماند.
هرچند تحسین‌برانگیز است که «دیپ واتر» سعی می‌کند ماجرا را جدی بگیرد، فیلم هارلین در پرده‌ی سوم خیلی بهتر می‌شد اگر یک ابرکوسه‌ی شبیه کوسه‌ی «آرواره‌ها» با سیستم عصبیِ تقویت‌شده داشت.
