چند منتقد از عاشقانههای پرشور و جذابیت تماشای سریال گفتهاند؛ یک منتقد هم داستان را هیجان‌انگیز میداند. شخصیتهای اصلی و بازیها تحسین شدهاند و از جزئیات تاریخی، لباسها و جاندار بودن دنیای قصه نیز تعریف شده است. بعضی منتقدان معتقدند سریال، با وجود پیوند با اثر قبلی، بهتنهایی هم هویت دارد.
چشمگیرترین نکته درباره این پیش‌درآمد این است که داستانش با وجود وقتی که قبلاً در این دنیا گذرانده‌ایم، هنوز چقدر هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد. گذر زمان نشان می‌دهد این مجموعه هم مثل مجموعه قبلی‌اش ماندگار می‌شود یا نه، اما شش قسمت اول و به‌خصوص چهار شخصیت اصلی‌اش، با یک «بله»ی بزرگ و قاطع به این سؤال جواب می‌دهند که اصلاً به این سریال نیاز داشتیم یا نه.
هنوز معلوم نیست بعد از تماشای Blood of My Blood تا مدت‌ها ذهنتان درگیرش بماند یا نه، چون چیز چندان تازه‌ای ارائه نمی‌کند. اما یک خط داستانی پر از نگاه‌های دزدکی و لحظه‌های ممنوعه دارد و خط داستانی دیگر بیشتر شبیه بازی موش‌وگربه‌ایِ قایم‌باشک است؛ این سریال همه‌چیز دارد تا ما را گوش‌به‌زنگ و مشتاق نگه دارد.
هرچند Blood of My Blood می‌تواند روایتش را این‌جا و آنجا کمی جمع‌وجورتر کند، راستش احتمالاً این مسئله طرفداران Outlander یا به‌طور کلی طرفداران رمانس‌های تاریخیِ سکسی را چندان اذیت نمی‌کند. Blood of My Blood سریال چندان عمیقی نیست، اما با ظاهر صیقلی و پرزرق‌وبرقش راحت می‌شود تماشایش کرد؛ هر وقت حال‌وهوای صحنه اقتضا کند، با تمام وجود رمانتیک، شهوانی یا ملودراماتیک می‌شود و از این بابت هم خجالت نمی‌کشد.
سریال از همان اوایل مدام به فلش‌بک متوسل می‌شود و این کار گاهی ریتم داستان را کند می‌کند؛ شاید دلتان بخواهد زودتر به ماجراهای زمان حال برگردید. اما وقتی مسیر دو زوج اصلی سریال به هم می‌رسد، Outlander: Blood of My Blood واقعاً راه می‌افتد.
برای چیدن پیشینه‌ی خانوادگی و درام داستان، مطالب زیادی باید گفته شود و همین توضیح می‌دهد چرا قسمت اول نزدیک به ۸۰ دقیقه است. اما قسمت اصلاً کش نمی‌آید: شخصیت‌هایی ماندگار می‌سازد، چند لحظه‌ی تندوتیز لابه‌لایش می‌گنجاند و با اشتیاق به جزئیات آن دوره می‌پردازد و آن‌ها را به‌خوبی زنده می‌کند.
اما فیلمنامه... وای از فیلمنامه. یک جا می‌شنویم: «می‌گویند عشق و نفرت دو روی یک سکه‌اند.» یکی دیگر هم می‌گوید: «خیالت راحت، دوگل مک‌کنزی! این ماجرا به این راحتی‌ها فراموش نمی‌شود!» و بعد برای پناه گرفتن خودش را خم می‌کند، درست وقتی که تیرآهن دیگری از توضیحات اضافی از سقف سقوط می‌کند. فیلم هم افتضاح است و هم خیلی دیدنی.
Blood of My Blood از بعضی جهت‌ها، مثل ماجراهای الن، کمی جالب‌تر از بعضی جهت‌های دیگر، مثل ماجراهای هنری، است. اما... دنیای زنده و پرجزئیاتی که می‌سازد، به داستان‌های عاشقانه‌اش عمق و وزن واقعی می‌دهد. ... گوشه‌ای از اسکاتلندِ قرن هجدهمش کم‌کم آن‌قدر واقعی به نظر می‌رسد که انگار اگر کمی بیش از حد در جنگل پرسه بزنید، ممکن است خودتان را آنجا پیدا کنید.
فقط بگذارید قصه عاشقانه پیش برود، چون عشق واقعی بر همه‌چیز غلبه می‌کند؛ یا دست‌کم بر حفره‌های داستانی، گاف‌های پیوستگی، مشکلات ریتم و سنگ‌های عجیب‌وغریب سفر در زمان که مثل زنبورهای درشتِ عصبانی وزوز می‌کنند. همه این‌ها بخشی از جذابیت «Outlander» است و شاید «Blood of My Blood» هم همین‌طور باشد.
Outlander: Blood of My Blood همان عاشقانه‌ای را دارد که آدم را یکسره در خودش غرق می‌کند، همراه با اکشن خشن و زمخت، لباس‌های چشم‌نواز، ملودرام تکان‌دهنده، جادوی رازآلود، سیاست‌های فئودالی و پس‌زمینه‌ی افسونگر سلتی؛ همان چیزهایی که بیش از یک دهه پیش اوتلندر را به موفقیتی چنان مست‌کننده تبدیل کردند. Outlander: Blood of My Blood قرار است به محبوب‌ترین دل‌مشغولی تازه‌تان برای فرار از واقعیت تبدیل شود.
نتیجه، داستانی پرآب‌وتاب و چنان گیراست که نمی‌شود رهایش کرد؛ داستان عشقی که بر همه‌چیز پیروز می‌شود، حتی اگر پای قرن‌ها، کشورها و حتی سریال‌های تلویزیونی کاملاً جدا از هم در میان باشد. این داستان یادآوری می‌کند چرا اثر قبلی‌اش این‌قدر محبوب است، اما درعین‌حال راه خودش را می‌رود.
