«خوابم میآد» (۱۳۹۰)، نخستین تجربه کارگردانی رضا عطاران، اثری است که با ترکیب موفق کمدی و درام اجتماعی، توانست جایزه بهترین کارگردانی فیلم اول را از جشنواره فجر دریافت کند. داستان حول محور رضا، معلمی میانسال و درستکار میچرخد که در روابط عاطفی خود دچار انزواست. ورود دختری پاستیلفروش به زندگی او، تعادل دنیای منظم و اخلاقی رضا را بر هم میزند؛ چرا که این دختر او را برای حل مشکل حیاتی خواهرش (پیوند کلیه)، به سمت مسیرهایی سوق میدهد که با اصول اخلاقی و شخصیت سنتی او در تضاد است. فیلم با بازی درخشان اکبر عبدی در نقش یک زن سالخورده، مرزهای جنسیتی و روانی را به چالش میکشد. این اثر با نگاهی تیزبینانه به تضاد میان نیازهای بیولوژیک و موازین اخلاقی، انسانی را به تصویر میکشد که در میانهی گذار از بیتفاوتی به مواجهه با واقعیتهای تلخ، در جستجوی معنای جدیدی برای زندگی است.