«سیب خنده» (۱۳۷۶) را باید نقطه عطفی در تاریخ برنامهسازی برای گروه نوجوان در تلویزیون ایران دانست. این مجموعه به کارگردانی مشترک رضا عطاران و شیرین جاهد، با نگاهی متفاوت از قالبهای رایج آن زمان، به سراغ طنز موقعیت و فانتزیهای نوجوانانه رفت. فضای کار، ترکیبی از نمایشهای کوتاه و آیتمهای خلاقانه بود که با نگاهی طنازانه به چالشهای روزمره نوجوانان میپرداخت. این اثر نه تنها به دلیل نویسندگیِ گروهیِ قدرتمندش، بلکه به خاطر معرفی چهرههای جدیدی که بعدها به ستونهای طنز سینما و تلویزیون ایران تبدیل شدند، در یادها ماندگار شد. «سیب خنده» با استفاده از زبان تصویر و لحنی ساده اما صمیمانه، توانست سلیقه مخاطبِ نوجوان را ارتقا دهد و الگویی موفق برای مجموعههای اپیزودیک ارائه کند. هنوز هم یادآوری آن فضاهای ساده و در عین حال شاد، برای نسلی که با این برنامه بزرگ شدند، تداعیکننده بخشی از شیرینترین خاطرات تلویزیونی است.