-
هشتاد و سومین دوره جشنواره فیلم ونیز در حالی با حضور انبوه سینماگران آغاز شد که ترکیب بخش مسابقه اصلی آن، بار دیگر بحث داغ تبعیض جنسیتی را به تیتر یک رسانهها تبدیل کرده است. حضور تنها یک کارگردان زن در میان رقبا، مگی جیلنهال، رئیس هیئت داوران این دوره را در نشست خبری افتتاحیه با پرسشهای چالشبرانگیز مواجه کرد. این موقعیت، جرقهای برای تقابل دیدگاهها میان جیلنهال و روی پرایس، مدیر سابق آمازون شد؛ جدالی که از بحثهای ساختاری در سینما تا کیفیت هنری آثار، بهویژه با کنایه به پروژه سینمایی The Bride، امتداد یافت.
مگی جیلنهال در واکنش به آمار نگرانکننده مشارکت زنان در بخش کارگردانی، ابتدا با لحنی کنایهآمیز به برتری کارگردانان مرد اشاره کرد، اما بلافاصله با رویکردی جدی، دشواریهای مسیر برای زنان فیلمساز را برجسته ساخت. او معتقد است زنان برای تأمین بودجه و حمایت استودیویی، با موانع جدی روبهرو هستند.
او با مطرح کردن پرسشهایی بنیادین در مورد ماهیت «هنر متعالی»، از وجود یک مشکل سیستماتیک در بدنه صنعت سینما سخن گفت. به باور او، ذائقه حاکم بر معیارهای داوری و ارزشگذاری آثار هنری، اغلب تجربیات زیسته زنان را نادیده میگیرد و این چرخه معیوب، مانع از درخشش آثار آنها در جشنوارههای طراز اول میشود.
در سوی دیگر این میدان، روی پرایس با انتشار متنی در شبکه اجتماعی ایکس، به شدت استدلالهای جیلنهال را به چالش کشید. او با برشمردن حضور پررنگ زنان در ردههای بالای مدیریتی استودیوهای بزرگ دنیا، از جمله نتفلیکس و دیزنی، فرضیه موانع سیستماتیک را زیر سؤال برد و آن را ادعایی غیرواقعی خواند.
پرایس در ادامه این جدال کلامی، کنایهای بیپرده به آخرین ساخته مگی جیلنهال زد و عملکرد تجاری و انتقادی فیلم The Bride در سال ۲۰۲۶ را زیر سؤال برد. او با تأکید بر اینکه غیبت زنان در لیست نهایی الزماً نشانه تبعیض نیست، این پرسش را مطرح کرد که آیا هالیوود باید برای جلب رضایت منتقدان، بیش از این زنانه شود؟
در نهایت، این مناقشه نشاندهنده شکافی عمیق در تفسیرِ دلایلِ انتخاب آثار سینمایی است. پرایس معتقد است تقلیل دادن هرگونه حذفِ هنری به «تبعیض ساختاری»، رویکردی اشتباه است و گاهی باید ضعفهای کیفی یک اثر را، فارغ از جنسیت کارگردان آن، به صراحت نقد کرد و پذیرفت که شاید The Bride واقعاً آنقدرها که باید، درخشان نبوده است.
مگی جیلنهال