تام هنکس در نقش لینکلن؛ نبرد با سوگ در فضای برزخی «باردو»

انتخاب تام هنکس برای ایفای نقش یکی از نمادین‌ترین چهره‌های تاریخ آمریکا، حرکتی است که بسیاری از منتقدان آن را «بسیار هوشمندانه اما چالش‌برانگیز» توصیف کرده‌اند. هنکس که پیش از این با فیلم‌هایی چون Saving Private Ryan و Forrest Gump توانایی خود را در به تصویر کشیدن نمادهای انسانی و تاریخی ثابت کرده بود، حالا باید در برابر میراث دنیل دی-لوئیس (که اسکار را برای نقش لینکلن برده بود) قد علم کند. اما فیلم Lincoln in the Bardo شباهتی به درام‌های تاریخی مرسوم ندارد.

روایتی متفاوت از یک رئیس‌جمهور

داستان این فیلم بر اساس رمان سال ۲۰۱۷ جورج ساندرز ساخته می‌شود که برنده‌ی جایزه‌ی من‌بوکر شده است. برخلاف فیلم‌های قبلی که بر جنبه‌های سیاسی یا نظامی زندگی لینکلن تمرکز داشتند، این اثر بر روی صمیمی‌ترین و دردناک‌ترین لحظه‌ی زندگی او متمرکز است: مرگ پسر ۱۱ ساله‌اش، ویلی. داستان در فوریه ۱۸۶۲ و در میانه جنگ داخلی آمریکا رخ می‌دهد؛ جایی که لینکلنِ سوگوار، شبانه به آرامگاه پسرش می‌رود تا برای آخرین بار جسد او را در آغوش بگیرد. کلمه «باردو» در آیین بودایی به حالتی برزخی میان مرگ و تناسخ اشاره دارد و فیلم در این فضای سورئال جریان پیدا می‌کند؛ جایی که ارواحِ گرفتار در قبرستان، نظاره‌گر غم بی‌پایان رئیس‌جمهور هستند.

چالش بازیگری در دنیای استاپ-موشن

تام هنکس در این فیلم نسخه‌ی «لایو اکشن» لینکلن را ایفا خواهد کرد، در حالی که دنیای اطراف او و ارواح قبرستان با تکنیک انیمیشن استاپ-موشن جان می‌گیرند. این تضاد بصری نشان‌دهنده جدایی دنیای زندگان از مردگان است. هنکس باید در فضایی بازی کند که ترکیبی از واقعیت و خیال است. این پروژه که توسط استودیو Starburns Industries و برند شخصی هنکس یعنی Playtone تولید می‌شود، قرار است در لندن جلوی دوربین برود. هنکس با پذیرش این نقش، بار دیگر بر توانایی خود در انتقال مفاهیمی چون همدلی و ظرفیت انسانی در برابر غم تأکید می‌کند؛ مضامینی که امضای دوران حرفه‌ای او محسوب می‌شوند.