اعتراف تکان‌دهنده سیلوستر استالونه؛ اعتیاد به لاغری و استفاده از استروئید در دوران راکی

سیلوستر استالونه، بازیگر ۸۰ ساله و اسطوره فیلم‌های اکشن، در آستانه انتشار کتاب خاطرات جدیدش با عنوان «The Steps»، پرده از حقایق تلخی درباره دوران اوج کاری‌اش برداشت. استالونه که با فرنچایزهای «راکی» و «رمبو» به شهرت جهانی رسید، اعتراف کرد که برای دستیابی به آن اندام عضلانی و «حیوانی»، مسیر پرخطری را طی کرده که نه تنها به وسواس ذهنی، بلکه به آسیب‌های جدی جسمی نیز منجر شده است. او در این کتاب می‌نویسد که چگونه بدن خود را به یک «زره» تبدیل کرده بود، اما این زره در نهایت به قیمت سلامت او تمام شد.

از وسواس فیزیکی تا ابتلا به بولیمی

استالونه در گفتگو با نیویورک‌تایمز برای تبلیغ کتابش، از دوران فیلمبرداری «راکی ۳» به عنوان نقطه عطف این وسواس یاد کرد. او اعتراف کرد که در آن زمان به «بولیمی» (پرخوری عصبی) مبتلا شده بود. او توضیح داد که درصد چربی بدنش به ۲.۶ درصد رسیده بود؛ وضعیتی که در آن عملاً نمی‌توانست مواد غذایی را در بدن نگه دارد. او گفت: «به نقطه‌ای رسیدم که به حفظ این سطح از تناسب اندام وسواس پیدا کرده بودم؛ نوعی پرستش بدن که هیچ‌کس بدون استفاده از افزودنی‌ها و داروها به آن نمی‌رسد.»

اعتراف به استفاده از استروئید

بازیگر فیلم‌های اکشن برای نخستین بار به صورت صریح تأیید کرد که برای رسیدن به آن فیزیک بدنی از استروئید استفاده کرده است. استالونه در این باره گفت: «اوه خدای من، مجبوری که استفاده کنی. اما این کار را به شکلی حساس انجام می‌دهی؛ شش هفته مصرف و شش هفته توقف.» او با رد ادعاهای رسیدن به آن فرم بدنی به صورت طبیعی، تأکید کرد که این مسیر، «بهای سنگینی» داشته است. او اشاره کرد که این رویه، آغازگر زنجیره‌ای از مشکلات جسمی برای وی بوده است.

بهای سنگین قهرمان‌سازی؛ جراحی‌های متعدد و پشیمانی

استالونه وضعیت جسمانی کنونی خود را حاصل دهه‌ها فشار فیزیکی می‌داند. او توضیح داد که مسیر او تنها پس از بازی در فیلم «Cop Land» (۱۹۹۷) تغییر کرد؛ جایی که مجبور شد نقش مردی ضعیف و دارای اضافه وزن را بازی کند و این تجربه برایش نوعی «رهایی» به همراه داشت. با این حال، آسیب‌های قدیمی باقی ماندند. استالونه با اشاره به ۹ عمل جراحی کمر، دو عمل شانه و سه عمل فیوژن گردن، گفت: «همه چیز با سیم مفتول به هم وصل شده است، اما هنوز می‌خواهم در فرم خوب بمانم.» او در پایان ابراز پشیمانی کرد و گفت اگر فرصت دوباره داشت، ترجیح می‌داد «اجازه دهد دیگران این پرچم را حمل کنند» و ریسک بدلکاری‌های خطرناک را نمی‌پذیرفت.