نیکلاس مایر، کارگردان برجستهی هالیوود، در حاشیه جشنواره «Italian Global Series» که به مناسبت شصتسالگی فرنچایز «استار ترک» (Star Trek) برگزار شد، نگاهی به تجربهی ساخت فیلم ماندگار «خشم خان» (The Wrath of Khan) انداخت. مایر فاش کرد که برخلاف تصور، تولید این اثر با چالشهای مالی شدیدی روبرو بود. در حالی که فیلم اول در سال ۱۹۷۹ با بودجه سرسامآور ۴۵ میلیون دلار تولید شده بود، سازندگان برای قسمت دوم به دنبال راهی برای کاهش هزینهها بودند. مایر با بودجهای حدود ۱۱.۲ میلیون دلار — یعنی کمتر از یکچهارم نسخه اول — موفق شد فیلمی بسازد که بسیاری آن را بهترین اثر این مجموعه میدانند.
جالبترین بخش اعترافات مایر، درک اولیهی او از جهان استار ترک است. او اذعان کرد که در ابتدا هیچ درکی از جذابیتهای سریال نداشت و حتی لباسهای آن را «احمقانه» میپنداشت! اما الهامبخش اصلی او در نگارش فیلمنامه، خواندن رمانهای «کاپیتان هوراشیو هورنبلوئر» در سن ۱۳ سالگی بود. او با تطبیق شخصیت کاپیتان کرک با فضای دریایی و حماسی هورنبلوئر، موفق شد الگویی برای روایت در فضا پیدا کند که به هستهی درام فیلم تبدیل شد.
مایر در بخش دیگری از گفتگویش، با نگاهی انتقادی به تحول سینما و تلویزیون، از کاهش «مدتزمان توجه» (Attention Span) مخاطبان ابراز نگرانی کرد. او معتقد است که با ظهور درامهای عمودی سه دقیقهای و سلطهی محتوای گوشیمحور، ما در حال از دست دادن «تجربه جمعی» سینما و تئاتر هستیم.
دیدگاه مایر: هنر واقعی در گرو «تعهد به یک تجربه» است؛ از خرید بلیت و طی کردن مسیر تا نشستن در میان غریبهها و اشتراک یک احساس جمعی.
چالشهای سریالسازی: مایر معتقد است امروزه به دلیل فشارهای تجاری و استانداردهای فرمولبندیشده، فضای خلاقیت برای نویسندگان تنگتر شده و به قول او، «سختتر شدنِ حرکتِ ماهی خلاف جهت آب» (اشاره به دشواری خلق آثار نوآورانه در بازار فعلی) کاملاً ملموس است.
این گفتگو نشان میدهد که چگونه نگاه مایر، نه تنها یک فیلم علمی-تخیلی را به قلهی موفقیت رساند، بلکه همچنان میتواند به عنوان معیاری برای سنجش ارزشهای هنری در عصر دیجیتال عمل کند.