سریال Lanterns بهعنوان جدیدترین دستاورد دنیای سینمایی دیسی، موفق شده است با رویکردی متفاوت و تمرکز بر ابعاد کارآگاهی، توجه منتقدان و مخاطبان را به خود جلب کند. این مجموعه که با همکاری کریس ماندی، دیمون لیندلوف و تام کینگ برای شبکه HBO تولید شده، داستان دو شخصیت نمادین گرین لنترن یعنی هال جردن باتجربه و جان استوارت تازهوارد را روایت میکند که درگیر یک پرونده جنایی پیچیده در زمین میشوند. منتقدان ضمن ستایش از شیمی قدرتمند میان کایل چندلر و آرون پیر، معتقدند این سریال با عبور از کلیشههای رایج ابرقهرمانی و اتخاذ لحنی واقعگرایانه، گامی موفق در راستای تثبیت استانداردهای جدید برای آثار دیسی برداشته است و توانسته با امتیاز ۹۰ در راتن تومیتوز، نویدبخش آغازی درخشان برای این فرنچایز تلویزیونی باشد.
سریال Lanterns با فاصله گرفتن از اکشنهای پرزرقوبرق معمول، بر معمای یک قتل متمرکز است که هال جردن و جان استوارت را در مسیری غیرمنتظره قرار میدهد. این کشمکش جنایی که بهتدریج به معمایی بزرگتر در مقیاس کهکشانی بدل میشود، فرصتی مناسب برای توسعه شخصیتها فراهم کرده است. منتقدان بر این باورند که تمرکز نویسندگان بر پیوندهای انسانی و چالشهای درونی قهرمانان، این اثر را به تجربهای عمیقتر و درگیرکنندهتر تبدیل کرده است که بیش از ابرقدرتها، بر پیچیدگیهای وجودی شخصیتها تکیه دارد.
عملکرد فنی و هنری سریال Lanterns در وبسایتهای مرجع، موفقیت آن را تأیید میکند. در حالی که امتیاز ۹۰ درصدی راتن تومیتوز از مجموع ۴۲ نقد، نشاندهنده رضایت بالای منتقدان است، در متاکریتیک نیز با ۲۸ نقد، امتیاز ۷۲ از صد برای این اثر به ثبت رسیده است. آرای منتقدان گویای آن است که اگرچه برخی در مورد سرعت پیشبرد معماها یا الهامگیری از آثار پیشین دیدگاههای متفاوتی دارند، اما همگی بر سر یک موضوع توافق دارند: شیمی تندوتیز و کاریزماتیک بین بازیگران اصلی یعنی کایل چندلر و آرون پیر، قلب تپنده و نقطه قوت اصلی این سریال است.
برخلاف انتظارات اولیه از یک اثر فانتزی، سریال Lanterns رویکردی خشن، ساده و واقعگرایانه را در پیش گرفته که به گفته آمون وارمان از امپایر، پیروزی بزرگی برای دنیای سینمایی دیسی محسوب میشود. این سریال تلاش میکند تعادلی میان تحقیقات کارآگاهیِ پرزحمت و عناصر فانتزیاش ایجاد کند. با وجود انتقاداتی جزئی نسبت به تکرار الگوهای روایی در برخی صحنهها، تیم بازیگران مکمل شامل کلی مکدونالد، پورنا جاگاناتان و گرت دیلاهانت، در کنار نگارش قوی فیلمنامه، توانستهاند ضعفهای احتمالی جلوههای بصری را جبران کرده و تجربهای منسجم و تماشایی ارائه دهند.