-
درام سینمایی «دیاسپورا» (Diaspora) جدیدترین ساخته نادر ساعی‌ور، فیلمساز ایرانی است که پیش از این با آثاری نظیر «بی‌پایان»، «شاهد» و «حجامت» در مجامع بین‌المللی درخشیده است. ساعی‌ور که سابقه همکاری با جعفر پناهی را نیز در کارنامه دارد، این بار با انتخاب هانده ارچل برای ایفای نقش اول، توجه رسانه‌های جهانی را به خود جلب کرده است. نکات کلیدی این پروژه عبارتند از:
بازیگر نقش اول: هانده ارچل در نقش «مروه».
سایر بازیگران: موریتس بلایبتروی در نقش پدر خانواده آلمانی (سایر بازیگران بین‌المللی در هفته‌های آینده معرفی خواهند شد).
زبان فیلم: آلمانی، انگلیسی و ترکی.
زمان فیلمبرداری: اوایل سال ۲۰۲۷ در برلین.
تهیه‌کنندگان: سعید نور آکوش (Arthood Films) و امره اوسکای (Sky Films).
بازیگر نقش اصلی، هانده ارچل، پیش از آغاز فیلمبرداری برای گذراندن دوره‌های فشرده شخصیت‌پردازی، زبان و تمرین‌های خلاقانه به برلین سفر خواهد کرد.
داستان فیلم درباره مروه، زنی تحصیل‌کرده و از طبقه متوسط ترکیه است که پس از مرگ همسرش، برای ساختن زندگی جدید به همراه پسر دوازده‌ساله‌اش به آلمان مهاجرت می‌کند. مروه برای گذران زندگی، در آموزشگاه زبان یک خانواده آلمانی مشغول به کار می‌شود که در انتظار فرزند دوم خود هستند. اما زندگی او زمانی به بحران کشیده می‌شود که پسر پانزده‌ساله آن خانواده، لوکا، اقدام به آزار فیزیکی او می‌کند.
پس از تکرار این آزار و افشاگری مروه نزد پدر خانواده، شرایط به نفع او پیش نمی‌رود. خانواده آلمانی نه‌تنها این اتهام را نمی‌پذیرند، بلکه با فرافکنی، مروه را مورد افتراهای شدید قرار می‌دهند. این مادر مهاجر در کشوری بیگانه، درگیر نبردی سخت با نظام قضایی و پیش‌داوری‌های اجتماعی می‌شود تا حقیقت را اثبات کند.
نادر ساعی‌ور معتقد است که فیلم «دیاسپورا» پاسخی به نیاز فوری برای بازبینی روابط پیچیده میان شرق و غرب است. به گفته او، این فیلم تنها روایت یک جابه‌جایی مکانی نیست، بلکه دعوتی است برای تغییر نگاه و جایگزینی همدلی اصیل به‌جای مدارای منفعل. ساعی‌ور تأکید دارد که در دهه‌های اخیر، نگاه غربی اغلب پیچیدگی‌های انسانی فردی را به کلیشه‌های فرهنگی تقلیل داده است و این فیلم تلاش می‌کند صدای خاموش مهاجرانی باشد که در ساختارهای اجتماعی غربی، کرامتشان تحت‌الشعاع پیش‌داوری‌ها قرار می‌گیرد.
به نظر شما همکاری یک کارگردان صاحب‌سبک ایرانی با ستاره‌های سینمای ترکیه در یک فضای اروپایی، چه ظرفیت‌هایی را برای به تصویر کشیدن چالش‌های مهاجرت ایجاد می‌کند؟ آیا این ترکیب می‌تواند بازتاب جهانی موفقی داشته باشد؟
هانده ارچل