حکایت دریا یک فیلم درام ایرانی است که در فضایی آرام و تأملبرانگیز روایت میشود و تماشاگر را به سفری درونی و بیرونی میبرد. داستان حول مردی میانسال میچرخد که پس از سالها فعالیت هنری، در مسیر سفر به شمال کشور با آدمها و موقعیتهایی روبهرو میشود که هرکدام آینهای از گذشته، خاطره و دغدغههای او هستند. فیلم بیش از آنکه بر حادثه تکیه کند، بر گفتوگو، سکوت و برخورد نسلها تمرکز دارد و تصویری از تنهایی، عشقهای ناتمام و پرسشهای اخلاقی ارائه میدهد. مواجهه قهرمان با جوانان، زنان و هنرمندان دیگر، شکاف میان تجربه و امید را برجسته میکند. حکایت دریا با ریتمی سنجیده و نگاهی شخصی ساخته شده و به رابطه هنر و زندگی میپردازد. این فیلم به کارگردانی بهمن فرمانآرا ساخته شده و یکی از آثار شاخص متأخر او به شمار میآید که با نگاهی انسانی و بیاغراق پیش میرود.
داریوش اسدزاده، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون ایران، در ۱ آذر ۱۳۰۲ در کرمانشاه به دنیا آمد و بیش از ۷۰ سال در عرصه هنر فعالیت کرد. او علاوه بر بازیگری، در زمینه نویسندگی، کارگردانی و پژوهش در تاریخ نمایش ایران نیز فعال بود. از جمله نقشهای پرمخاطب او بازی در سریالهایی چون «خانه سبز» و «سمندون» بود؛ همچنین آثار متعددی در سینما و تئاتر از او به یادگار ماندهاند.
نام کامل: داریوش اسدزاده
ملیت: ایرانی
شغلها: بازیگر، نویسنده، کارگردان، پژوهشگر
آخرین مدرک تحصیلی: معادل دکترای ادبیات هنر
پدر: ارتشی اهل خیابان ری، تهران
تعداد پسر/دختر + نامها: ۲ پسر (آرش، کوروش)
طاهرهخاتون میرزایی: از ~۱۳۷۸ تا پایان عمر
داریوش اسدزاده، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون ایران، در ۱ آذر ۱۳۰۲ در کرمانشاه به دنیا آمد و بیش از ۷۰ سال در عرصه هنر فعالیت کرد. او علاوه بر بازیگری، در زمینه نویسندگی، کارگردانی و پژوهش در تاریخ نمایش ایران نیز فعال بود. از جمله نقشهای پرمخاطب او بازی در سریالهایی چون «خانه سبز» و «سمندون» بود؛ همچنین آثار متعددی در سینما و تئاتر از او به یادگار ماندهاند.
او فرزند اول خانواده بود و تا پنج سالگی در کرمانشاه زندگی کرد، سپس به تهران بازگشت. پدرش از ارتشیان تهران بود و با همان مخالفتها، علاقهاش به هنر را حمایت نکرد. با این حال، با حضور در نمایشها به همراه پدر، به هنر علاقهمند شد و به هنرستان هنرپیشگی رفت، در کنار کار در وزارت دارایی نیز تحصیل میکرد.
اسدزاده از ۲۰ سالگی به تئاتر پرداخت و سپس در سال ۱۳۳۳ با فیلم «همسر مزاحم» وارد سینما شد. وی در بیش از ۵۰ فیلم سینمایی در دهههای ۴۰ و ۵۰، و در سریالهایی مانند «خانه سبز» و «سمندون» بازی کرد.
پس از بازنشستگی از وزارت دارایی، تمام توجه خود را به هنر معطوف کرد. او ریاست انجمن بازیگران ایران را به عهده داشت و در انتشار کتابهای متعددی درباره تاریخ تماشاخانه تهران و تئاتر ایران مشارکت داشت.
او نشان درجه یک هنری را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در سال ۱۳۹۱ دریافت کرد و در هفتمین جشنواره بینالمللی فیلم شهر برای یک عمر فعالیت هنری تقدیر شد.
سفر تحقیقاتی او در سال ۱۳۳۵ به جشنواره تئاتر پاریس، دعوت به آمریکا در سال ۱۳۴۶ برای همکاری با هنرمندان خارجی، و نگارش آثار تاریخی در زمینه تئاتر از جمله بخشهای جالب زندگی او هستند.
سه بار ازدواج کرد؛ ازدواج اول با هما شاهرخی، دوم با سهیلا غزلی که از این ازدواج دو پسر داشت، و آخرین ازدواجش با طاهرهخاتون میرزایی در سن ۷۶ سالگی بود.
داریوش اسدزاده با تکیه بر عشق به تئاتر، سختکوشی و ظرفیتهای متنوع هنری، به چهرهای ماندگار در تاریخ فرهنگ و هنر ایران تبدیل شد. آثار فراوان او در تئاتر، سینما، تلویزیون و نگارش، میراثی ارزشمند برای نسلهای بعدی است. او در تاریخ ۳ شهریور ۱۳۹۸ به دلیل عوارض ناشی از سرطان درگذشت.
نام کامل: داریوش اسدزاده
ملیت: ایرانی
شغلها: بازیگر، نویسنده، کارگردان، پژوهشگر
آخرین مدرک تحصیلی: معادل دکترای ادبیات هنر
پدر: ارتشی اهل خیابان ری، تهران
تعداد پسر/دختر + نامها: ۲ پسر (آرش، کوروش)
طاهرهخاتون میرزایی: از ~۱۳۷۸ تا پایان عمر
داریوش اسدزاده، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون ایران، در ۱ آذر ۱۳۰۲ در کرمانشاه به دنیا آمد و بیش از ۷۰ سال در عرصه هنر فعالیت کرد. او علاوه بر بازیگری، در زمینه نویسندگی، کارگردانی و پژوهش در تاریخ نمایش ایران نیز فعال بود. از جمله نقشهای پرمخاطب او بازی در سریالهایی چون «خانه سبز» و «سمندون» بود؛ همچنین آثار متعددی در سینما و تئاتر از او به یادگار ماندهاند.
او فرزند اول خانواده بود و تا پنج سالگی در کرمانشاه زندگی کرد، سپس به تهران بازگشت. پدرش از ارتشیان تهران بود و با همان مخالفتها، علاقهاش به هنر را حمایت نکرد. با این حال، با حضور در نمایشها به همراه پدر، به هنر علاقهمند شد و به هنرستان هنرپیشگی رفت، در کنار کار در وزارت دارایی نیز تحصیل میکرد.
اسدزاده از ۲۰ سالگی به تئاتر پرداخت و سپس در سال ۱۳۳۳ با فیلم «همسر مزاحم» وارد سینما شد. وی در بیش از ۵۰ فیلم سینمایی در دهههای ۴۰ و ۵۰، و در سریالهایی مانند «خانه سبز» و «سمندون» بازی کرد.
پس از بازنشستگی از وزارت دارایی، تمام توجه خود را به هنر معطوف کرد. او ریاست انجمن بازیگران ایران را به عهده داشت و در انتشار کتابهای متعددی درباره تاریخ تماشاخانه تهران و تئاتر ایران مشارکت داشت.
او نشان درجه یک هنری را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در سال ۱۳۹۱ دریافت کرد و در هفتمین جشنواره بینالمللی فیلم شهر برای یک عمر فعالیت هنری تقدیر شد.
سفر تحقیقاتی او در سال ۱۳۳۵ به جشنواره تئاتر پاریس، دعوت به آمریکا در سال ۱۳۴۶ برای همکاری با هنرمندان خارجی، و نگارش آثار تاریخی در زمینه تئاتر از جمله بخشهای جالب زندگی او هستند.
سه بار ازدواج کرد؛ ازدواج اول با هما شاهرخی، دوم با سهیلا غزلی که از این ازدواج دو پسر داشت، و آخرین ازدواجش با طاهرهخاتون میرزایی در سن ۷۶ سالگی بود.
داریوش اسدزاده با تکیه بر عشق به تئاتر، سختکوشی و ظرفیتهای متنوع هنری، به چهرهای ماندگار در تاریخ فرهنگ و هنر ایران تبدیل شد. آثار فراوان او در تئاتر، سینما، تلویزیون و نگارش، میراثی ارزشمند برای نسلهای بعدی است. او در تاریخ ۳ شهریور ۱۳۹۸ به دلیل عوارض ناشی از سرطان درگذشت.
