- + بازیگری
- − فیلمنامه
فیلم از بازی قدرتمند بازیگر نقش اصلیاش سود میبرد، اما همزمان فیلمنامهاش با کوچکترین موشکافی از هم میپاشد. Clown in a Cornfield آنقدر هوشمندانه نیست که ثابت کند چیزی فراتر از اسمش دارد.
شهر کتل اسپرینگز زمانی با کارخانهای کوچک و دلقکی خندان به نام فرندو شناخته میشد. اما وقتی کارخانه تعطیل شد و آرامش شهر به گذشته پیوست، شکاف میان نسلها بیشتر و عمیقتر شد. حالا، گروهی از نوجوانان با آغاز سال تحصیلی جدید به دنبال شروعی تازه هستند، بیخبر از اینکه چیزی قدیمی و ناآشنا دوباره به شهر برگشته است. شبهایی تاریکتر از همیشه و سایههایی در میان خوشههای ذرت، آرامش را از آنها میگیرند. در دل این سکوت روستایی، ترسی قدیمی جان میگیرد و بازی تازهای را آغاز میکند. داستان فیلم دلقک در مزرعه ذرت روایت تقابل میان گذشتهای فراموشنشده و آیندهای نامعلوم است، جایی که بقا به هوشیاری و شجاعت بستگی دارد، حتی اگر پشت یک نقاب لبخند پنهان شده باشد.
چند منتقد فیلم را اسلشری سرگرمکننده میدانند و از صحنههای کشتار هیجانانگیز، اشارههای هوشمندانه به ژانر و درگیری میان نسلها تعریف میکنند. بازی بازیگر نقش اصلی هم نقطهقوت فیلم دانسته شده است. دربارهی لحن فیلم نظرها یکسان نیست: یک منتقد میگوید فیلم دقیقاً چون لحنش را جدی نگه میدارد جواب میدهد، درحالیکه منتقدی دیگر لحن شوخیزدهاش را ایراد میگیرد. فیلم به فرمولهای آشنای اسلشر تکیه دارد و چندان تکاندهنده نیست؛ همچنین خیلی تلاش نمیکند ترسناک باشد، هرچند وعدهی دلقکهای قاتل را عملی میکند.
فیلم از بازی قدرتمند بازیگر نقش اصلیاش سود میبرد، اما همزمان فیلمنامهاش با کوچکترین موشکافی از هم میپاشد. Clown in a Cornfield آنقدر هوشمندانه نیست که ثابت کند چیزی فراتر از اسمش دارد.
رازگشایی اصلی، با اینکه از نظر منطقی احمقانه است، روی کاغذ تازگی مضمونی خاصی دارد؛ اما بهطرز عذابآوری هم زیادی توضیحش میدهند و هم واقعاً سخت میشود فهمیدش. نتیجه، واکنشی از جنس «چرا داری این کار را میکنی؟» است که در پرگوییهای بیمعنی غرق میشود.
اگر علاقهاش به فرمولهای تکراری و ترساندنهای کلیشهای باعث شده فیلم چندان غافلگیرکننده نباشد، دستکم بلد است همان چیزهای آشنا و محبوب را ارائه کند؛ و البته وعدهاش درباره دلقکهای قاتل در مزارع ذرت را هم عملی میکند.
یک فیلم ترسناک کمرمق، اگر شرور اصلیاش واقعاً ترسناک باشد، امتیاز میگیرد. اما فرندوها، افسوس، بیشتر شبیه بدلهای قلابیِ پنیوایز، آرت دلقک و دلقکهای ترسناک دیگریاند که از آنها هم ترسناکترند.
اسلشرهای قدیمیِ درستوحسابی، تا وقتی خوب ساخته شوند، هیچوقت برای طرفداران فیلمهای ترسناک کهنه نمیشوند. Clown in the Cornfield هم با لبخندی بر لب، انگار خون تازهای به سر آدم میپاشد.
فیلم Clown in a Cornfield هیچوقت جزو آثار کلاسیک زمانهی ما نخواهد شد، اما جنبههایی دارد که قابل تحسیناند.
با اینکه Clown in a Cornfield در ابتدا بازگشتی امیدوارکننده به اسلشرهای قدیمی به نظر میرسد، در ادامه با لحن بیش از حد شوخیوار و پیام سیاسی کمجانش به مشکل میخورد.
اوضاع بههم میریزد، فیلم از دهها فیلم بهتر از خودش کپیبرداری میکند و با وجود چند صحنهی قتلِ سرگرمکننده، در نهایت حس خاصی به آدم نمیدهد.
در فیلم الی کریگ، حالوهوایی شبیه ترکیب «آن» و «جیغ» جریان دارد. فیلم در چند لحظهی خونینش بهاندازهی کافی هوشمندانه و هیجانانگیز است، هرچند هیچوقت به همهی ظرفیتش نمیرسد.
کمکم معلوم میشود فیلم کریگ آنقدر مایه ندارد که اینهمه مثلهکردن را توجیه کند.