«خشمگین ۲۰۲۶» یک فیلم اکشن، جنایی و هیجانی است که در فضایی شهری و پرتنش شکل می‌گیرد؛ جایی که خشونت سازمان‌یافته، معاملات پنهان و مرز باریک میان قانون و جرم بر زندگی روزمره سایه انداخته است. روایت، مخاطب را به دل دنیایی می‌برد که تصمیم‌های شتاب‌زده و خشم فروخورده می‌توانند زنجیره‌ای از پیامدهای خطرناک را رقم بزنند. فیلم با ریتم تند، تعقیب‌وگریزهای نفس‌گیر و رویارویی‌های فیزیکی، تمرکز خود را بر فشار روانی شخصیت‌ها و بهای انتخاب‌هایشان می‌گذارد، بی‌آنکه مسیر نهایی داستان را فاش کند. لحن اثر جدی و بی‌اغراق است و تنش را از دل روابط، بده‌بستان‌های قدرت و فضای خشن شهر استخراج می‌کند. «خشمگین ۲۰۲۶» به‌عنوان محصول مشترک چین و هنگ‌کنگ، از سنت سینمای اکشن منطقه بهره می‌گیرد و تجربه‌ای پرهیجان و فشرده ارائه می‌دهد.
تقریباً همه‌ی نقدها از اکشن پرهیاهو و مبارزه‌های فیلم تعریف می‌کنند؛ سه منتقد آن را از بهترین فیلم‌های اکشن سال یا دهه می‌دانند. چند منتقد هم از هماهنگی چشمگیر مبارزه‌ها، طراحی دقیق نبردها و ترکیب سبک‌های گوناگون رزمی می‌گویند. فیلم‌برداری روان و نماهای بلند و چرخشی نیز کمک می‌کنند حرکات را در صحنه‌های اکشن به‌خوبی ببینیم.
«The Furious» نمایشی خونین و حیرت‌انگیز از نبردهای خشن تن‌به‌تن، استفاده‌های خلاقانه از سلاح‌ها و پیچ‌وتاب‌های وحشتناک بدن است. فیلم چنان نمایش چشمگیری از هماهنگی بدنیِ جمعی است که چیزهایی مثل شخصیت‌پردازی و روایت می‌توانند به حاشیه بروند. این فیلم را برای دعواهایش می‌بینید و برای همان دعواها هم تماشایش را ادامه می‌دهید؛ بعید است حس کنید فیلم در این زمینه کم گذاشته.
کارگردانی کنجی تانیگاکی در صحنه‌های مبارزه، همراه با طراحی پیچیده‌ی حرکات، باعث می‌شود فیلم‌های اکشن هالیوودی پیشش کم بیاورند. همان‌طور که نیکول کیدمن هنوز در آن تیزرهای AMC می‌گوید؛ تیزرهایی که واقعاً باید تا حالا بازنشسته می‌شدند: «ما برای جادو به اینجا می‌آییم.» و «The Furious» هم همین جادو را به ما می‌دهد؛ جادویی خشن، خونین و حسابی کوبنده.
همه‌ی این زمینه‌چینی‌ها و فیلمنامه‌ی کم‌مایه و گاهی ناشیانه فقط داربستی‌اند برای صحنه‌های حیرت‌آور و سکانس‌های مبارزه‌ای که پی‌درپی از راه می‌رسند و در مکان‌های متنوع و جذابی اتفاق می‌افتند؛ از کلوب شبانه‌ی چندسطحیِ آشنایی گرفته تا اتاق فریزری پر از جسدهایی که در بلوک‌های یخ منجمد شده‌اند.
تاناکاگی با The Furious به جمع کارگردان‌های برجسته‌ی فیلم‌های اکشن می‌پیوندد. همان‌طور که در ترکیب‌کردن سبک‌های رزمیِ کاملاً متفاوت و ساختن چیزی نفس‌گیر از آن‌ها مهارت دارد، جنبه‌های بیش‌ازحد احساساتی را هم با اکشن درمی‌آمیزد و داستانی می‌سازد که به شکلی عجیب، حس‌وحالی صمیمی و دلگرم‌کننده دارد.
طراحی مبارزه‌های سونومورا با فیلم‌برداری روان متئور چئونگ کاملاً هماهنگ است؛ برداشت‌های بلند و چرخشی، صحنه‌های اکشن را کامل ثبت می‌کنند. سونومورا هم صحنه‌ها را طوری می‌چیند که از سبک مبارزه‌ی ویژه‌ی هر ستاره استفاده شود و در عین حال، میان شیوه‌های مختلف مبارزه ریتم و روانی خوبی شکل بگیرد.
در فیلم رزمیِ پرزرق‌وبرک تازه‌ی The Furious آن‌قدر لحظه‌های «یا خدا!» هست که مغزتان به‌سرعت آب می‌شود و مجبور می‌شوید تکه‌هایش را که از گوشتان بیرون می‌ریزد، از روی پیراهنتان پاک کنید.
این فیلم یک کتک‌کاریِ غریزیِ حسابی است و تقریباً به بهترین شکلی که می‌شود انتظار داشت از کار درآمده؛ با انواع سبک‌های رزمی، سلاح‌های عجیب‌وغریب و شخصیت‌های نامتعارف برای چاشنی.
با ادای احترام به بی‌شمار فیلم کلاسیک هنگ‌کنگی، این حماسه‌ی رزمی لحظه‌ای از سرگرم‌کردن دست نمی‌کشد. دقیقاً می‌داند تماشاگرش چه می‌خواهد و آن‌قدر ضربه‌های جانانه می‌زند که حسابی میخکوب‌تان کند.
اکشن پرکشش فیلم آن‌قدر منحصربه‌فرد است که تماشایش تجربه‌ای بی‌مانند و متفاوت از تقریباً هر فیلم یا سریال دیگری به حساب می‌آید.
بی‌شک، The Furious نه‌فقط بهترین فیلم اکشن امسال تا اینجاست، بلکه شاید بهترین اکشنی است که از زمان جان ویک ۴ روی پرده دیده‌ایم.
