سریال جوخه برادران (Band of Brothers 2001)

• + محتوا و پیام فیلم
• + صدا
• + فیلم‌برداری

«Band of Brothers» شاید بهترین اثری باشد که تا امروز پیوند ناگسستنی‌ای را نشان داده که جنگ میان مردان معمولی شکل می‌دهد... شاید این اثر بهترین تصویر از بی‌رحمی و وحشت بی‌پایان جنگ هم باشد. از نظر صدا و تصویر، واقع‌گراییِ صحنه‌های نبردش به‌اندازهٔ صحنه‌های نبردِ «نجات سرباز رایان» بی‌پرده و ملموس است، با این تفاوت که «Band of Brothers» پنج برابر طولانی‌تر است... بااین‌حال، چیزی مانع می‌شود بگویم این بهترین فیلم جنگیِ ساخته‌شده تا امروز است: «Band of Brothers» در مجموع موفق از کار درمی‌آید، اما قسمت‌های جداگانه‌اش آن‌قدرها جذاب نیستند. [۹ سپتامبر ۲۰۰۱، ص. ۲]

• + شخصیت‌پردازی
• + فیلمنامه
• + محتوا و پیام فیلم

بعید است فیلم جنگی‌ای، چه روی پرده بزرگ و چه روی صفحه کوچک، تجربه‌های گوناگون سربازان عادی را بهتر از «جوخه برادران» به تصویر کشیده باشد. این مینی‌سریال از کلیشه‌های رایج سینما دوری می‌کند و در عین حال، انسانیت تک‌تک اعضای گروهان ایزی را نشان می‌دهد و به آن ارج می‌گذارد؛ چه در وحشت محضِ روبه‌روشدن با دشمنی نادیدنی و چه در شادی کوتاهِ پس از انجام موفقیت‌آمیز یک مأموریت. این سریال تا حد زیادی نشان می‌دهد چرا این گروه از آدم‌های معمولی و دیگرانی مثل آن‌ها را «نسل بزرگ» می‌نامند. [۵ سپتامبر ۲۰۰۱]

• − محتوا و پیام فیلم
• − فیلمنامه

«جوخه برادران» در موقعیت بینابینیِ دشواری گیر می‌افتد. روایتش آن‌قدر خودمانی و محدود به جزئیات خاص است که در معنای گسترده‌تر تاریخی ارزش چندانی ندارد؛ برخلاف مجموعه کلاسیک «World at War» یا مستندهای جنگ جهانی دوم که از برنامه‌های همیشگی شبکه History Channel هستند. اما از طرف دیگر، آن‌قدر از محورهای دراماتیک بی‌بهره است که نمی‌تواند مثل «Private Ryan» یا ده‌ها فیلم جنگ جهانی دومی که هالیوود در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه ۱۹۵۰ ساخت، به‌عنوان سرگرمی کاملاً موفق باشد. [۷ سپتامبر ۲۰۰۱، ص. B02]

• ± محتوا و پیام فیلم

«جوخه برادران» اثر بزرگی نیست. این مجموعه بیش از هر چیز ادای احترامی است و شاید همین باعث شده استقلالی را که بزرگ‌ترین فیلم‌های جنگی دارند نداشته باشد. اما پروژه‌ای شریف است و یکی از روایت‌های سینماییِ مرجع درباره جنگ جهانی دوم. این مجموعه کمک می‌کند آن جنگ هولناک و جوان‌های شیکاگو، لوئیزیانا، مونتانا و نیویورک را که برای ما جنگیدند و پیروز شدند، صادقانه‌تر و عمیق‌تر به یاد بیاوریم؛ بی‌هیچ توهمی و با احترامی پایدار.

• + شخصیت‌پردازی

فیلم‌های جنگی بزرگی کم نبوده‌اند و بسیاری‌شان هم تنش، تراژدی و وحشت نبرد را زنده و ملموس به تصویر کشیده‌اند. اما با توجه به زمان چشمگیری که به این داستان اختصاص داده شده، رفت‌وآمد روان مردان و دگرگونی‌های شدیدی که بر آن‌ها اثر می‌گذارد، بعید است هیچ فیلم یا مجموعهٔ تلویزیونی‌ای در نمایشِ «آنچه مردان در گذر زمان از سر گذراندند» به «Brothers» نزدیک شده باشد. [۴ سپتامبر ۲۰۰۱، ص. ۶]

• − فیلمنامه
• − شخصیت‌پردازی

تلویزیون از این ملموس‌تر و تکان‌دهنده‌تر نمی‌شود. تصویر آسمان نورماندی که انگار منفجر می‌شود و بارانی از چترهای نجات، هواپیماها و آتش به راه می‌اندازد، یا سربازان آمریکایی که در دل جنگل اتفاقی به اردوگاه مرگ آلمانیِ پنهان‌شده‌ای برمی‌خورند، به این زودی‌ها از یادتان نمی‌رود... اما جوخه برادران در قصه‌گوییِ قسمت‌به‌قسمت چندان موفق نیست؛ نه‌فقط به‌خاطر خط‌های داستانیِ رهاشده و کلیشه‌های جنگی، بلکه به‌خاطر زیادیِ شخصیت‌هایی که از هم تمایزی ندارند. [۷ دسامبر ۲۰۰۱، ص. C1]

«بهترین مینی‌سریال تاریخ تلویزیون...» «ریشه‌ها» از نظر تأثیری که بر فرهنگ ما گذاشت، همچنان مهم‌ترین مینی‌سریال تاریخ است؛ اما از نظر کیفیت کلی و گستره هنری، «جوخه برادران» اثری برتر است. امسال تقریباً همه فیلم‌های مهمی را که روی پرده رفتند دیده‌ام، اما مطمئن نیستم هیچ‌کدامشان به‌اندازه «جوخه برادران» به دلم نشسته باشند. [۹ سپتامبر ۲۰۰۱، ص. ۶]

• + محتوا و پیام فیلم

دستاوردی شگفت‌انگیز است. احساسات تماشاگر را دستکاری نمی‌کند؛ برخلاف فیلم اسپیلبرگ، «نجات سرباز رایان». هر ده قسمت طبیعت انسان را همان‌طور که هست نشان می‌دهند: با انگیزه‌های درهم‌تنیده و کشش‌های متضاد. هیچ‌یک از احساساتی که در ما برمی‌انگیزد، بی‌دلیل نیست. اگر دلگرم‌کننده است، به این خاطر است که تسلیم بدبینی نمی‌شود و شجاعت، شفقت و برادری را همان‌طور نشان می‌دهد که مردانی که در آن جنگ هولناک حضور داشتند، در عمل به آن‌ها پایبند بودند. [۷ سپتامبر ۲۰۰۱، ص. ۱۵]

• + بازیگری
• + محتوا و پیام فیلم

از چند جهت چشمگیر است: هم تفسیری از تاریخ است که رویدادی را برجسته می‌کند که بسیاری آن را رویداد تعیین‌کننده‌ی قرن بیستم می‌دانند، و هم ادای احترامی به دلاوری. فیلمی احساسی و بی‌پرده واقع‌گراست؛ تماشای این مجموعه‌ی ده‌ساعته آسان نیست... این فیلم همچنین مجموعه‌ای از بازی‌های فوق‌العاده است و از نظر هزینه‌ی تولید هم اثری تلویزیونی با هزینه‌ای باورنکردنی به شمار می‌آید: ۱۲۰ میلیون دلار. [۶ سپتامبر ۲۰۰۱، ص. F-03]

«جوخه برادران» کمی شوخی بیشتر لازم دارد؛ کمی از آن بی‌پروایی و ناسزاگویی‌ای که معمولاً در جمع‌های مردانه پیش می‌آید، تا فضای تقریباً یکسره گرفته‌اش را بشکند. اگر اسپیلبرگ و هنکس جایی اشتباه کرده‌اند، نه در جدی گرفتن مردان گروهان ایزی، بلکه در این است که خودشان و فیلمشان را بیش از حد جدی گرفته‌اند. [۷ سپتامبر ۲۰۰۱، ص. E-1]